Мтоз эй дили сӯии дарёии норай
متاز ای دل سوی دریای ناری
Ки май тарсам ки тоби нори норай
که میترسم که تاب نار، ناری
Вуҷӯдат аз не ва дорад навое
وجودت از نی و دارد نوایی
зи не ҳар дами навоеи нави барорӣ
ز نی هر دم نوایی نو برآری
Нистонт надорад тоби оташ
نیستانت ندارد تاب آتش
Вгрчаҳи ту зи неи шаҳрии барорӣ
وگرچه تو ز نی شهری برآری
Миёни шаҳри неи манишин бар озар
میان شهر نی منشین برادر
Ки ҳар сӯи шуълаи андари шуълаи дорӣ
که هر سو شعله اندر شعله داری
Агар неи сӯии оташ майл дорад
اگر نی سوی آتش میل دارد
Чу майли ризқи сӯии ризқи хорӣ
چو میل رزق سوی رزق خواری
Ниёз оташаст он майл танҳо
نیاز آتش است آن میل تنها
Ки оташ ризқ мехоҳад ба зорӣ
که آتش رزق میخواهد به زاری
Ба ҳар чат не бифармоед ту не кун
به هر چت نی بفرماید تو نی کن
Хилоф не бикун аз шаҳриёрӣ
خلاف نی بکن از شهریاری
Хилофаш кардӣу не дар камӣн аст
خلافش کردی و نی در کمین است
Чу не кам шуд сари дигари нхорӣ
چو نی کم شد سر دیگر نخاری
Падед ояд туро ногуҳи вуҷӯдӣ
پدید آید تو را ناگه وجودی
На не дорад на шукри ончи дорӣ
نه نی دارد نه شکر آنچه آری
Яке нурии латифӣ ҷон физойӣ
یکی نوری لطیفی جان فزایی
Дар ӯ майҳои гӯногӯни корӣ
در او میهای گوناگون کاری
Гушойии пару болӣ каз ҳаловат
گشایی پر و بالی کز حلاوت
Намоеи лутфҳои лолаи зорӣ
نمایی لطفهای لاله زاری
Миёни ин чунин нурии намояд
میان این چنین نوری نماید
Дигар хуршеду ҷонҳо чун зрорӣ
دگر خورشید و جانها چون ذراری
Ба нур ӯ бисӯзӣ пари худ ро
به نور او بسوزی پر خود را
зи ширинии нураши гардии орӣ
ز شیرینی نورش گردی عاری
зи нолаи вошкоФди қурси хуршед
ز ناله واشکافد قرص خورشید
Ки гули гули водҳди ҳам хори хорӣ
که گل گل وادهد هم خار خاری
Забон воманд зини пас аз беонаш
زبان واماند زین پس از بیانش
Забонро кор нақшасту нигорӣ
زبان را کار نقش است و نگاری
Нигору нақш чун гулбарг бошад
نگار و نقش چون گلبرگ باشد
Гдозидаҳ шавад чун оби ворӣ
گدازیده شود چون آب واری
Бар он соҳил ки эй Ни гул ҳо гудозед
بر آن ساحل کهاین گلها گدازید
Агар хоҳии ту мастӣу хуморӣ
اگر خواهی تو مستی و خماری
Ҳамеи гӯи номи шамси аддӣни табриз
همیگو نام شمس الدین تبریز
Каз ӯ ин корҳоро баргузарӣ
کز او این کارها را برگزاری