Макун эй дӯст нишоед ки бихонанду ниёе
مکن ای دوست نشاید که بخوانند و نیایی
Ва агар низ биёе биравӣ зуди нпоиӣ
و اگر نیز بیایی بروی زود نپایی
Ҳиллае дида ва наварам гуҳ он шуд ки бшўрм
هله ای دیده و نورم گه آن شد که بشورم
Паии Мӯсои ту таврам шудӣ аз таври куҷое
پی موسی تو طورم شدی از طور کجایی
Агарам хасми бихандаду гарми шаҳнаи бибандад
اگرم خصم بخندد و گرم شحنه ببندد
Ту агар низ ба қосид ба ғазаби дасти бхоиӣ
تو اگر نیز به قاصد به غضب دست بخایی
Ба ту савганд бихӯрадам ки аз ин шева нигарадам
به تو سوگند بخوردم که از این شیوه نگردم
Бикунами шӯр ва бигардам ба худо ва ба худоӣ
بکنم شور و بگردم به خدا و به خدایی
Бикун эй дӯсти чароғӣ ки ба аз ахтару чархӣ
بکن ای دوست چراغی که به از اختر و چرخی
Бикун эй дӯсти табибӣ ки ба ҳар дарди давое
بکن ای دوست طبیبی که به هر درد دوایی
Дили вайрони ман андари ғалат ар ҷғди даройад
دل ویران من اندر غلط ار جغد درآید
Бузанд акси ту бар вай кунад он ҷғди ҳумое
بزند عکس تو بر وی کند آن جغد همایی
Ҳиллаи як қавми бгринд ва яке қавм биханданд
هله یک قوم بگریند و یکی قوم بخندند
Раҳи ишқ ту бабанданд ба астизаҳи намое
ره عشق تو ببندند به استیزه نمایی
Агар аз хашм баҷангӣ вагар аз хасми блнгӣ
اگر از خشم بجنگی وگر از خصم بلنگی
Ва агар шеру палангии ту ҳам аз ҳалқаи мое
و اگر شیر و پلنگی تو هم از حلقه مایی
Ба баду нек замона наҷаҳд ишқи зи хона
به بد و نیک زمانه نجهد عشق ز خانه
Набӯд ишқи фасона ки самоеаст самое
نبود عشق فسانه که سمایی است سمایی
Чу марои дард даво шуд чу марои ҷавр вафо шуд
چو مرا درد دوا شد چو مرا جور وفا شد
Чу марои арз само шуд чаҳ кунам толи Бақоӣ
چو مرا ارض سما شد چه کنم طال بقایی
Сҳролъин чаҳ бошад ки ҷаҳони хушки намояд
سحرالعین چه باشد که جهان خشک نماید
Бар ом ва бар ориф чу гулистони ризоӣ
بر عام و بر عارف چو گلستان رضایی
Ҳиллаи ин ноз раҳо кун нафасӣ рӯй ба мо кун
هله این ناز رها کن نفسی روی به ما کن
Нафасии тарк дағо кун чаҳ буд макру дағое
نفسی ترک دغا کن چه بود مکر و دغایی
Ҳиллаи хомӯш ки то ӯ лаб ширин бигушоед
هله خاموش که تا او لب شیرین بگشاید
Бикунад ҳар ду ҷаҳонро Хизри вақти саққое
بکند هر دو جهان را خضر وقت سقایی