Саҳарӣ кард наДоӣ аҷаби он рашки парӣ

سحری کرد ندایی عجب آن رشک پری

Ки гурезед зи худ дар чаман бе хабарӣ

که گریزید ز خود در چمن بی‌خبری

Рӯ ба дил кардам ва гуфтам ки зиҳии муждаи хуш

رو به دل کردم و گفتم که زهی مژده خوش

Ки диҳад хоки дижамро сифати ҷонварӣ

که دهد خاک دژم را صفت جانوری

Ҳамаи арвоҳи муқаддас чу туро мунтазиранд

همه ارواح مقدس چو تو را منتظرند

Ту чаро ҷон нашӯйу сӯй ҷонон напарӣ

تو چرا جان نشوی و سوی جانان نپری

Дар мақомӣ ки чунон моҳи туро ҷилва кунад

در مقامی که چنان ماه تو را جلوه کند

Куфр бошад ки аз ин сӯ ва аз он сӯ нигарӣ

کفر باشد که از این سو و از آن سو نگری

Гар ту чун пашша ба ҳар боди парокандаи шӯй

گر تو چون پشه به هر باد پراکنده شوی

Пас нишоед ки ту худро зи ҳумоёни шимурӣ

پس نشاید که تو خود را ز همایان شمری

Бмтрсони дили худро ту ба таҳдиди хасон

بمترسان دل خود را تو به تهدید خسان

Ки нишоед ки хасонро ба яке хаси бихарӣ

که نشاید که خسان را به یکی خس بخری

Ҳила мекард дилам то зи ғамаши сари бабрад

حیله می‌کرد دلم تا ز غمش سر ببرد

Гуфтам эй аблаҳ агар сари бабрӣ сар набарӣ

گفتم ای ابله اگر سر ببری سر نبری

Шамси табризи хаёлати сӯии ман каж нагирист

شمس تبریز خیالت سوی من کژ نگریست

Рафтам аз даст ва бигуфтам ки чаҳ ширини назарӣ

رفتم از دست و بگفتم که چه شیرین نظری