Агар имшаб бар ман бошӣ ва хона нарӯй

اگر امشب بر من باشی و خانه نروی

ё алии шер худо бошӣ ё худ алавӣ

یا علی شیر خدا باشی یا خود علوی

Андаки андак ба ҷунуни роҳи барӣ аз дами ман

اندک اندک به جنون راه بری از دم من

Барраӣ аз хираду ногуҳи девонаи шӯй

برهی از خرد و ناگه دیوانه شوی

Куҳна ва пер шудӣ зини хиради пери гурез

کهنه و پیر شدی زین خرد پیر گریز

То баҳори ту намояди гул ва гулзор навай

تا بهار تو نماید گل و گلزار نوی

Ба хаёлӣ ба ман ое ба хаёлӣ биравӣ

به خیالی به من آیی به خیالی بروی

Ин чаҳ расвоӣ ва нангаст зиҳии банди қавӣ

این چه رسوایی و ننگ است زهی بند قوی

Ба тарозуии зар ар роҳ диҳандат ғалат аст

به ترازوی زر ار راه دهندت غلط است

Биҷавии зари бунаи арзӣ чу ҳамон ҳуби ҷӯй

بجوی زر بنه ارزی چو همان حب جوی

Пайки лобуди бадвади кейк чу ӯ ҳам бадвад

پیک لابد بدود کیک چو او هم بدود

Пас камоли ту дар он нест ки ёваи бадавӣ

پس کمال تو در آن نیست که یاوه بدوی

Баҳри бурдани бадв аз ҳайбати мурдани бмдў

بهر بردن بدو از هیبت مردن بمدو

Баҳри каъбаи бадв эй ҷон на зи хавфи бадавӣ

بهر کعبه بدو ای جان نه ز خوف بدوی

Бош шабҳо бар ман то ба саҳар то ки шабӣ

باش شب‌ها بر من تا به سحر تا که شبی

Ма барояд барраӣ аз раҳу ҳамроҳи ғўӣ

مه برآید برهی از ره و همراه غوی

Ҳама кас бинад рухсораи маро аз давр

همه کس بیند رخساره مه را از دور

Хунаки он кас ки барад аз бағали маи гаравӣ

خنک آن کس که برد از بغل مه گروی

Маи зи оғоз чу хуршеди басӣ теғ кашад

مه ز آغاز چو خورشید بسی تیغ کشد

Ки бабрами сари тугар ту аз ин ҷо нарӯй

که ببرم سر تو گر تو از این جا نروی

Чун бибинад ки сар хеш намегирад ӯ

چون ببیند که سر خویش نمی‌گیرد او

Гуяд ӯро ки ҳарифӣу зарифӣ ва рӯй

گوید او را که حریفی و ظریفی و روی

Ман туами вари ту ним ёри шабу рӯзи туам

من توام ور تو نیم یار شب و روز توام

Падару модару хеши ту ба минҳоҷи сӯй

پدر و مادر و خویش تو به منهاج سوی

Чаҳ шавадгар ман ва ту бе ман ва ту ҷамъ шавем

چه شود گر من و تو بی‌من و تو جمع شویم

Фард бошем ва яке кӯрии чашми снўӣ

فرد باشیم و یکی کوری چشم ثنوی