Сухан талх магӯ эй лаби ту ҳалвое
سخن تلخ مگو ای لب تو حلوایی
Сари Фрўкн ба карам эй ки бар ин болоӣ
سر فروکن به کرم ای که بر این بالایی
Ҳар чаҳ гӯйии ту агар талх ва агар шӯр хуш аст
هر چه گویی تو اگر تلخ و اگر شور خوش است
Гавҳари дидау дили ҷонӣу ҷон афзое
گوهر دیده و دل جانی و جان افزایی
На ба боло на ба зерӣ ва на ҷон дар ҷиҳат аст
نه به بالا نه به زیری و نه جان در جهت است
Шаш ҷиҳатро чаҳ кунам дар дили хӯни полоиӣ
شش جهت را چه کنم در دل خون پالایی
Сари Фрўкн ки аз он рӯз ки рӯят дидам
سر فروکن که از آن روز که رویت دیدم
Дилу ҷон маст шуду ақлу хиради савдое
دل و جان مست شد و عقل و خرد سودایی
Ҳар кӣ ӯ ошиқ ҷисмаст зи ҷон маҳрӯм аст
هر کی او عاشق جسم است ز جان محروم است
Талх ояд шукри андари даҳани сафрое
تلخ آید شکر اندر دهن صفرایی
эй ки хуршеди туро саҷда кунад ҳар шомӣ
ای که خورشید تو را سجده کند هر شامی
Кӣ буд каз дили хуршед ба беруни ое
کی بود کز دل خورشید به بیرون آیی
Офтобӣ ки з ҳар зарраи тулӯъии дорӣ
آفتابی که ز هر ذره طلوعی داری
Кӯҳҳоро ҷиҳати зарра шудан май сое
کوهها را جهت ذره شدن میسایی
Чаҳ латифӣу зи оғози чунон ҷабборӣ
چه لطیفی و ز آغاز چنان جباری
Чаҳ наонеу аҷаби ин ки дар ин ғавғое
چه نهانی و عجب این که در این غوغایی
Гар хато гуфтаму мқлўбу парокандаи мгир
گر خطا گفتم و مقلوب و پراکنده مگیر
Вар бигирӣ ту марои бахти навам афзое
ور بگیری تو مرا بخت نوم افزایی
Сӯрати ишқи тӯии сӯрати мо сояи ту
صورت عشق توی صورت ما سایه تو
Як дамам зишт кунӣ бози туами ороӣ
یک دمم زشت کنی باز توام آرایی
Май намояд ки магари дӯш ба хобат дидам
مینماید که مگر دوش به خوابت دیدم
Ки ман имрӯз надорам ба ҷаҳони гнҷоиӣ
که من امروز ندارم به جهان گنجایی
Сорбонои бмхўобони шутури ин манзил нест
ساربانا بمخوابان شتر این منزل نیست
ҲамРаҳон пеши шдстнд киро май пое
همرهان پیش شدستند که را میپایی
Ҳин хамаш кун ки зи дами оташи дил шуъла занад
هین خمش کن که ز دم آتش دل شعله زند
Шуъла дам мезанад ин дами ту чаҳ ме фармое
شعله دم میزند این دم تو چه میفرمایی
Шамси табриз чу дар шамси фалаки дртобд
شمس تبریز چو در شمس فلک درتابد
Тобиш рӯз шавад аз ваии нобенаӣ
تابش روز شود از وی نابینایی