эй ки ту чашмаи ҳайвону баҳори чаманӣ

ای که تو چشمه حیوان و بهار چمنی

Чу манӣ ту худ худро кӣ бигӯед чу манӣ

چو منی تو خود ,خود را که بگوید چو منی؟

Ман шабами ту ма бадарӣ магрез аз шаби хеш

من شبم تو مه بدری مگریز از شب خویش

Ма кӣ бошад ки ту хуршеди ду сад анҷумӣ

مه که باشد که تو خورشید دو صد انجمنی

Посбон дар ту моҳи барин боми фалак

پاسبان در تو ماه، براین بام فلک

Ту ки дар мақъади сидқӣ чу шаҳи андари ватанӣ

تو که در مقعد صدقی چو شه اندر وطنی

Моҳи паймона умраст гуҳии пари гуҳи ним

ماه پیمانه عمر است گهی پر گه نیم

Ту ба паймона наганҷӣ ту на умри змнӣ

تو به پیمانه نگنجی تو نه عمر زمنی

Ҳар кӣ дар аҳди ту аз ҷаври замона гила кард

هر که در عهد تو از جور زمانه گله کرد

Сазад ар кафши ҷафо бар даҳан ӯ бизанӣ

سزد ار کفش جفا بر دهن او بزنی

Кин замона чу танаст ва ту дар ӯ чун ҷонӣ

کاین زمانه چو تن است و تو در او چون جانی

Ҷон буд тан набӯд тан чу ту ҷони ҷони танӣ

جان بود، تن نبود تن، چو تو جان، جان تنی

Саҷда карданд млоики тани одамро зуд

سجده کردند ملایک تن آدم را زود

Партави ҷони ту диданд дар он ҷисми суннӣ

پرتو جان تو دیدند در آن جسم سنی

Аҳримани сӯрат гул диду сараш саҷда накард

اهرمن صورت گل دید و سرش سجده نکرد

Чӯби рад бар сараш омад ки бирав аҳриманӣ

چوب رد بر سرش آمد که برو اهرمنی