Ҳиллаи садру бадари олами манишин мхсби имшаб

هله صدر و بدر عالم منشین مخسب امشب

Ки барроқ бар дар омад Фозои Фрғти Фонсб

که براق بر در آمد فاذا فرغت فانصب

Чу тариқ баста будасту тамаъ гусаста будаст

چو طریق بسته بودست و طمع گسسته بودست

Ту бро бар осмон ҳо бигушо тариқу мазҳаб

تو برآ بر آسمان‌ها بگشا طریق و مذهب

Нафасӣ фалак наёяд ду ҳазор дар кушояд

نفسی فلک نیاید دو هزار در گشاید

Чу амири хоси ақро ба дуои кушояди он лаб

چو امیر خاص اقرا به دعا گشاید آن لب

Сӯии баҳри рӯ чу моҳӣ ки бёФт дар шоҳӣ

سوی بحر رو چو ماهی که بیافت در شاهی

Чу бигӯед ӯ чаҳ хоҳӣ ту бигӯ алики арғб

چو بگوید او چه خواهی تو بگو الیک ارغب

Чу срир ту шунидам чу қалам ба сари давидам

چو صریر تو شنیدم چو قلم به سر دویدم

Чу ба қалби ту расидам чаҳ кунам сдоъи қолаб

چو به قلب تو رسیدم چه کنم صداع قالب

зи саломи хуш саломон бикашам зи кибри домон

ز سلام خوش سلامان بکشم ز کبر دامان

Ки шудаи сет аз саломати дилу ҷони мо мтиб

که شده‌ست از سلامت دل و جان ما مطیب

зи кафи чунин шаробии зи дами чунин хитобӣ

ز کف چنین شرابی ز دم چنین خطابی

Аҷаби сет агар бимонад ба ҷаҳони дилии муадаб

عجب‌ست اگر بماند به جهان دلی مودب

зи Ганаии ҳақи брстаҳи зи ниёзи худ брстаҳ

ز غنای حق برسته ز نیاز خود برسته

Ба машоғили аноолҳқ шудаи фонии млҳб

به مشاغل اناالحق شده فانی ملهب

Бикаш обро аз ин гул ки ту ҷони офтобӣ

بکش آب را از این گل که تو جان آفتابی

Ки намонад рӯҳи софӣ чу шуд ӯ ба гули мураккаб

که نماند روح صافی چو شد او به گل مرکب

Салавот бар ту орм ки фузуда боди қурбат

صلوات بر تو آرم که فزوده باد قربت

Ки ба қурб кул гардад ҳамаи ҷузвҳо муқарраб

که به قرب کل گردد همه جزوها مقرب

Ду ҷаҳони зи нафхи сӯрат чу қиёматаст пешам

دو جهان ز نفخ صورت چو قیامتست پیشم

Сӯии ҷони мзлзлсту сӯии ҷисмёни мураттаб

سوی جان مزلزلست و سوی جسمیان مرتب

Ба сухан макуш кин фар з диласт неи зи гуфтан

به سخن مکوش کاین فر ز دلست نی ز گفتن

Ки ҳунари з пой ёбеду з дам дид сълб

که هنر ز پای یابید و ز دم دید ثعلب