зи бомдоди дилам май ҷаҳд ба савдое
ز بامداد دلم میجهد به سودایی
зи бомдод пгаҳ мезанад яке рое
ز بامداد پگه میزند یکی رایی
Чигуна оҳ нагӯям ки оташии бФрўхт
چگونه آه نگویم که آتشی بفروخت
Ки аз пгаҳи дили ман гашти оташ афзое
که از پگه دل من گشت آتش افزایی
Фусун нола бихонам бар аждаҳои ғамаш
فسون ناله بخوانم بر اژدهای غمش
Ки оташаст дам ӯу нолаи саққое
که آتشست دم او و ناله سقایی
Аҷаб ки дӯш куҷо бӯдааст ин дили ман
عجب که دوش کجا بوده است این دل من
Ки бар рухи дил ман ҳаст тозаи сафрое
که بر رخ دل من هست تازه صفرایی
Ба сӯии ҷисм чу хокистарами мёи густох
به سوی جسم چو خاکسترم میا گستاخ
Ки зер ӯст яке оташӣу дарёӣ
که زیر اوست یکی آتشی و دریایی
Ба хуии оташ ӯ ман ҳамеи рӯм эй ёр
به خوی آتش او من همیروم ای یار
Ба ҳилаҳо ва ба тазвирҳоу ҳайҳое
به حیلهها و به تزویرها و هیهایی
зи дрдмидни ишқаши дилам шикаст оварад
ز دردمیدن عشقش دلم شکست آورد
Ки ишқро дам тундасту дил чу срноиӣ
که عشق را دم تندست و دل چو سرنایی
Ба ҷусту ҷӯии висолаш дил марост ба ишқ
به جست و جوی وصالش دل مراست به عشق
Чаҳ оташини талабӣ ва чаҳ оҳанӣни пое
چه آتشین طلبی و چه آهنین پایی
Ҳадис оташ гӯям зи шамси табризӣ
حدیث آتش گویم ز شمس تبریزی
Ки то зи тобиш нураш расад ба ҳар ҷое
که تا ز تابش نورش رسد به هر جایی