Ҳамаи хавфи одамиро аз дарунаст

همه خوف آدمی را از درونست

Валикини ҳуш ӯ доим бурунаст

ولیکن هوش او دایم برونست

Бурунро май навозади ҳамчуи Юсуф

برون را می‌نوازد همچو یوسف

Даруни гиреҳгии сети ков дар қасд хӯнаст

درون گرگی‌ست کاو در قصد خونست

Бадаради Зуҳра ӯ гар бибинад

بدرّد زَهره او گر ببیند

Дарунро ков ба зиштӣ шакл чунаст

درون را کاو به زشتی شکل چونست

Бидон зиштӣ ба як ҳамлаи бимирад

بدان زشتی به یک حمله بمیرد

Валикини одамӣ ӯро забунаст

ولیکن آدمی او را زبونست

Алиф гашта сет навен май боядаш сохт

الف گشته‌ست نون می‌بایدش ساخت

Ки то гардад алифи чизе ки нўнст

که تا گردد الف چیزی که نونست

Агар на худ ъаноёти худованд

اگر نه خود عنایات خداوند

Бидида сетӣ чаҳ имкони сукӯни сет ?

بدیده‌ستی چه امکان سکون‌ست‌‌؟

На олами бад на одами бад на рӯҳӣ

نه عالم بُد نه آدم بُد نه روحی

Ки софӣу латифу обгуни сет

که صافی و لطیف و آبگون‌ست

Ки ӯро буд ҳукму подшоҳӣ

که او را بود حکم و پادشاهی

Напиндорӣ ки ин кор аз кунунаст

نپنداری که این کار از کنونست

намегӯям ки дар тақдири шаҳ буд

نمی‌گویم که در تقدیر شه بود

Ҳақиқат буд ва сад чандин фузунаст

حقیقت بود و صد چندین فزونست

Худовандии шамси аддӣни табриз

خداوندی شمس‌الدین تبریز

Варои ҳафт чарх нилгунаст

ورای هفت چرخ نیلگونست

Ба зери рон ӯ тақдир ромаст

به زیر ران او تقدیر رامست

Агар чаҳ нек тундасту ҳрўнст

اگر چه نیک تندست و حرونست

Чу ақли кули бӯеи барад аз вай

چو عقل کل بویی برد از وی

Шабу рӯз аз ҳавас андар ҷунунаст

شب و روز از هوس اندر جنونست

Ки пеши ҳиммат ӯ ақли дидаи сет

که پیش همت او عقل دیده‌ست

Ки ҳимматҳои олӣ ҷумла дунаст

که همت‌های عالی جمله دونست

Кадомин сӯй ҷӯям хизматашро ?

کدامین سوی جویم خدمتش را‌‌؟

Ки манзилгоҳ ӯ болои сўнст

که منزلگاه او بالای سونست

Ҳар он мушкил ки шерон ҳал накарданд

هر آن مشکل که شیران حل نکردند

Бар ӯ ҷумлаи бозӣ ва фусунаст

بر او جمله بازی و فسونست

Нагуфтам ҳеҷ рамзӣ то бадоне

نگفتم هیچ رمزی تا بدانی

зи айни ҳол ӯ инҳо шҷўнст

ز عین حال او این‌ها شجونست

Аё табриз , хок туаст кӯҳлам

ایا تبریز، خاک توست کحلم

Ки дар хокати аҷоиб ҳо фунунаст

که در خاکت عجایب‌ها فنونست