Дар ин ҷӯи дил чу дулоб харобаст

در این جو دل چو دولاب خرابست

Ки ҳар сӯе ки гардад пешаш обаст

که هر سویی که گردد پیشش آبست

Вагар ту пушти сӯии оби дорӣ

وگر تو پشت سوی آب داری

Ба пеши рӯати об андар шитобаст

به پیش روت آب اندر شتابست

Чигуна ҷони баради сояи зи хуршед

چگونه جان برد سایه ز خورشید

Ки ҷон ӯ ба даст офтобаст

که جان او به دست آفتابست

Агар соя кунад гардани дарозӣ

اگر سایه کند گردن درازی

Рухи хуршеди он дам дар ниқобаст

رخ خورشید آن دم در نقابست

Зиҳии хуршед кин хуршеди пешаш

زهی خورشید کاین خورشید پیشش

Чу симоб аз хатар дар изтиробаст

چو سیماب از خطر در اضطرابست

Чу симоби сети ма бар кафи мафлуҷ

چو سیماب‌ست مه بر کف مفلوج

Биҷузи як шаб дигар дар анскобст

بجز یک شب دگر در انسکابست

Ба ҳар сӣ шаби ду шаби ҷамъи сету лоғар

به هر سی شب دو شب جمع‌ست و لاغر

Дигар фурқат кашад фурқат азобаст

دگر فرقت کشد فرقت عذابست

Агар чаҳ зор гардад тоза рӯй сет

اگر چه زار گردد تازه روی‌ست

Зҳўкии ошиқонро хуйу добст

ضحوکی عاشقان را خوی و دابست

Зайди хандони бимирад низ хандон

زید خندان بمیرد نیز خندان

Ки сӯии бахти хандонаши аёбст

که سوی بخت خندانش ایابست

Хамаш кун зонк офоти басират

خمش کن زانک آفات بصیرت

Ҳамеша аз саволаст ва ҷавобаст

همیشه از سؤالست و جوابست