То нақши хаёли дӯст бо мост

تا نقش خیال دوست با ماست

Моро ҳамаи умр худ тамошост

ما را همه عمر خود تماشاست

Он ҷо ки висол дӯстонаст

آن جا که وصال دوستانست

Валлоҳ ки миён хона саҳрост

والله که میان خانه صحراست

Ваон ҷо ки мурод дил барояд

وان جا که مراد دل برآید

Як хор ба аз ҳазор хурмост

یک خار به از هزار خرماست

Чун бар сари кӯй ёр хусбем

چون بر سر کوی یار خسبیم

Болину лиҳофи мо сурайёст

بالین و لحاف ما ثریاست

Чун дар сари зулф ёр печем

چون در سر زلف یار پیچیم

Андари шаби қадари қадари мо рост

اندر شب قدر قدر ما راست

Чун акси ҷамол ӯ битобад

چون عکس جمال او بتابد

Кҳсору замини ҳарир ва дебост

کهسار و زمین حریر و دیباست

Аз бод чу буи ӯ бипурсем

از باد چو بوی او بپرسیم

Дар боди садои чангу срност

در باد صدای چنگ و سرناست

Бар хок чу ном ӯ нависем

بر خاک چو نام او نویسیم

Ҳар пораи хоки ҳуру ҳўрост

هر پاره خاک حور و حوراست

Бар оташ аз ӯ фусун бихонем

بر آتش از او فسون بخوانیم

Зу оташ тизоб симост

زو آتش تیزاب سیماست

Қисса чаҳ кунам ки бар адам низ

قصه چه کنم که بر عدم نیز

Номаш чу барем ҳастӣ афзост

نامش چو بریم هستی افزاست

Он нукта ки ишқ ӯ дар он ҷост

آن نکته که عشق او در آن جاست

Прмғзтр аз ҳазор ҷавзост

پرمغزتر از هزار جوزاست

Ваон лаҳза ки ишқ рӯй бинмуд

وان لحظه که عشق روی بنمود

Инҳо ҳама аз миёна бархест

این‌ها همه از میانه برخاست

Хомаш ки тамом хатм гашта сет

خامش که تمام ختم گشته‌ست

Куллӣ муроди ҳақи тъолост

کلی مراد حق تعالاست