Марои ошиқи чунон бояд ки ҳар борӣ ки бархезад

مرا عاشق چنان باید که هر باری که برخیزد

Қиёматҳои пуроташи з ҳар сӯеи барангезад

قیامت‌های پرآتش ز هر سویی برانگیزد

Дилии хоҳем чун дӯзах ки дӯзахро Фрўсўзд

دلی خواهیم چون دوزخ که دوزخ را فروسوزد

Ду сад дарёи бшўронди зи мавҷи баҳри нгризд

دو صد دریا بشوراند ز موج بحر نگریزد

Маликҳоро чаҳ мндилӣ ба дасти хеши дрпичд

مَلَک‌ها را چو مَندیلی به دست خویش درپیچد

Чароғи лоязолиро чу қандилии дроўизд

چراغ لایزالی را چو قندیلی درآویزد

Чу ширии сӯй ҷанг ояд дил ӯ чун наҳанг ояд

چو شیری سوی جنگ آید دل او چون نهنگ آید

Биҷузи худ ҳеҷ нагузорад ва бо худ низ бстизд

به جز خود هیچ نگذارد و با خود نیز بستیزد

Чу ҳафт сад пардаи дилро ба нур худ бадаранд

چو هفت صد پردهٔ دل را به نور خود بِدَرّاند

зи аршаши ин Нидо ояд бномизди бномизд

ز عرشش این ندا آید بنامیزد بنامیزد

Чу ӯ аз ҳафтумин дарё ба кӯҳи қофи рӯи орад

چو او از هفتمین دریا به کوه قاف رو آرد

Аз он дарё чаҳ гавҳарҳо канори хоки дрризд

از آن دریا چه گوهرها کنار خاک درریزد