Ҳар зарра ки бар боло май нӯшаду пои кӯбад
هر ذره که بر بالا مِی نوشد و پا کوبد
Хуршед азал бинад вази ишқи худои кӯбад
خورشید ازل بیند وز عشق خدا کوبد
Онро ки биханданд хуш даст барафшонад
آن را که بخنداند خوش دست برافشاند
Ваонро ки битарсанд дандон ба дуои кӯбад
وان را که بترساند دندان به دعا کوبد
Мастаст аз он бода бо қомат хам дода
مستست از آن باده با قامت خم داده
Ин чарх бар ин болои ноқавси салои кӯбад
این چرخ بر این بالا ناقوس صلا کوبد
Ин ишқ ки маст омад дар боғ аласт омад
این عشق که مست آمد در باغ الست آمد
Конгўри вуҷӯдамро дар ҷаҳду ънои кӯбад
کانگور وجودم را در جهد و عنا کوبد
Гар ишқи неи мстстӣ ё бодаи прстстӣ
گر عشق نه مست استی یا باده پرست استی
Дар боғ чаро ояд ангур чаро кӯбад
در باغ چرا آید انگور چرا کوبد
Ту пои ҳамеи кӯбӣу ангур наме бинӣ
تو پای همیکوبی و انگور نمیبینی
Кин сӯфии ҷони ту дар мъсраҳҳо кӯбад
کاین صوفی جان تو در معصرهها کوبد
Гӯйии ҳамаи ранҷу ғам бар ман наад он ҳамдам
گویی همه رنج و غم بر من نهد آن همدم
Чун боғи туро бошад ангур киро кӯбад
چون باغ تو را باشد انگور که را کوبد
Ҳамхирқаи Айюбӣ зон пои ҳамеи кӯбӣ
همخرقه ایوبی زان پای همیکوبی
Ҳар кӯи шунӯди аркз ӯ пои вафои кӯбад
هر کو شنود ارکض او پای وفا کوبد
Аз замзамаи Юсуфи ёқӯб ба рақс омад
از زمزمه یوسف یعقوب به رقص آمد
Ваон Юсуфи ширини лаби пои кӯбади пои кӯбад
وان یوسف شیرین لب پا کوبد پا کوبد
эй тайифаи пои кӯбед чун ҳозир он ҷӯйед
ای طایفه پا کوبید چون حاضر آن جویید
Бошад ки саодати по дар пои шумо кӯбад
باشد که سعادت پا در پای شما کوبد
Ин ишқ чу боронаст мо баргу гё эй ҷон
این عشق چو بارانست ما برگ و گیا ای جان
Бошад ки дамии борон бар баргу гёи кӯбад
باشد که دمی باران بر برگ و گیا کوبد
Пои кӯфти халили аллоҳ дар оташи намрудӣ
پا کوفت خلیل الله در آتش نمرودی
То ҳалқи забеҳи аллоҳ бар теғи балои кӯбад
تا حلق ذبیح الله بر تیغ بلا کوبد
Пои кӯфтаи рӯҳи аллоҳ дар баҳр чу Мурғобӣ
پا کوفته روح الله در بحر چو مرغابی
Бо тоири миъроҷӣ то фавқи ҳавои кӯбад
با طایر معراجی تا فوق هوا کوبد
Хомӯш кун ва бе лаби хуши толи бақо май зан
خاموش کن و بیلب خوش طال بقا میزن
Май тарс ки чашми бад бар толи бақои кӯбад
میترس که چشم بد بر طال بقا کوبد