Шод шуд ҷонам ки чашмати ваъдаи эҳсони ниҳод

شاد شد جانم که چشمت وعدهٔ احسان نهاد

Содаи дили мардӣ ки дил бар ваъдаи мисатони ниҳод

ساده‌دل مردی که دل بر وعدهٔ مستان نهاد

Чун ҳадис бедилон бишунид ҷони хуши дилам

چون حدیث بیدلان بشنید جان خوش‌دلم

Ҷон бидод ва ин суханро дар миёни ҷони ниҳод

جان بداد و این سخن را در میان جان نهاد

Бурҷи бурҷу хона хона ҷӯям он хуршед ро

برج‌برج و خانه‌خانه جویم آن خورشید را

Кӯи калиди хона аз ҳамсоягони пинҳони ниҳод

کو کلید خانه از همسایگان پنهان نهاد

Машк гуфтам зулф ӯро зин сухан бишикаст зулф

مشک گفتم زلف او را زین سخن بشکست زلف

Ҳиндӯии зулфаши шикастаи рӯ ба туркистони ниҳод

هندوی زلفش شکسته رو به ترکستان نهاد

Ман ним султони валикини хоки пой ӯ шудам

من نیم سلطان ولیکن خاک پای او شدم

Хоки пои хештанро ӯ лақаби султони ниҳод

خاک پای خویشتن را او لقب سلطان نهاد

Ҳамчуи гурбаи атса ширӣ бидам аз ибтидо

همچو گربه عطسهٔ شیری بدم از ابتدا

Бас шудам зеру зибри кӯи гурба дар анбони ниҳод

بس شدم زیر و زبر کو گربه در انبان نهاد

Гуфт : ар ту зодаи ширӣ нае гурбаи бро

گفت: ار تو زادهٔ شیری نه‌ای گربه برآ

Брдри анбон ! шер дар анбон дарун натавон ниҳод

بردر انبان! شیر در انبان‌درون نتوان نهاد

Ман чу анбон брдридм гуфт он анбони маро

من چو انبان بردریدم گفت آن انبان مرا

Чун тӯйро ҳар ки гурба дид ӯ бӯҳтони ниҳод

چون توی را هر که گربه دید او بهتان نهاد

Шамси табризии сети тобон аз варои ҳафт чарх

شمس تبریزی‌ست تابان از ورای هفت چرخ

Лоҷарами тоби нўоиин бар чҳороркони ниҳод

لاجرم تاب نوآیین بر چهارارکان نهاد