Ҳилла ошиқон бакӯшед ки чу ҷисм ва ҷон намонад

هله عاشقان بکوشید، که چو جسم و جان نماند

Дилатон ба чархи пурд чу бадан гарон намонад

دلتان به چرخ پَرَّد، چو بدن گران نماند

Дилу ҷон ба оби ҳикмати з ғуборҳо бишуед

دل و جان به آب حکمت، ز غبارها بشویید

Ҳилла то ду чашми ҳасрати сӯй хокдон намонад

هله تا دو چشم حسرت، سوی خاک‌دان نماند

На ки ҳар чаҳ дар ҷаҳонаст на ки ишқ ҷон онаст

نه که هر چه در جهان است، نه که عشق جانِ آن است

Ҷузи ишқ ҳар чаҳ бинии ҳама ҷовдон намонад

جُزِ عشق هر چه بینی، همه جاودان نماند

Адами ту ҳамчуи машриқи аҷали ту ҳамчуи мағриб

عدم تو هم‌چو مشرق، اجل تو هم‌چو مغرب

Сӯии осмони дигар ки ба осмон намонад

سوی آسمان دیگر، که به آسمان نماند

Раҳ осмон дарунаст пари ишқро биҷунбон

ره آسمان درون است، پَر عشق را بجنبان

Пари ишқ чун қавӣ шуд ғам нардбон намонад

پَر عشق چون قَوی شد، غم نردبان نماند

Ту мубини ҷаҳони зи берун ки ҷаҳони даруни дидаи сет

تو مبین جهان ز بیرون، که جهان درونِ دیده‌ست

Чу ду дидаро бибастӣ зи ҷаҳон ҷаҳон намонад

چو دو دیده را ببستی، ز جهان، جهان نماند

Дили ту мисол бомасту ҳавоси новдон ҳо

دل تو مثال بام است و حواس ناودان‌ها

Ту зи боми об май хур ки чу новдон намонад

تو ز بام آب می‌خور، که چو ناودان نماند

Ту зи лавҳи дили Фрўхўон ба тамомии ин ғазал ро

تو ز لوح دل فروخوان، به تمامی این غزل را

Мангар ту дар забонам ки лаб ва забон намонад

منگر تو در زبانم، که لب و زبان نماند

Тани одамии камону нафасу сухан чу тираш

تن آدمی کمان و نفس و سخن چو تیرش

Чу бирафт тиру таркиши амал камон намонад

چو برفت تیر و ترکش، عمل کمان نماند