Он моҳи кӯи зи хӯбӣ бар ҷумла ме дуанд

آن ماه کو ز خوبی بر جمله می‌دواند

эй ошиқони шуморо пайғом май расонад

ای عاشقان شما را پیغام می‌رساند

Сӯии шумо набшат ӯ бар рӯй бандаи сатрӣ

سوی شما نبشت او بر روی بنده سطری

Хат хон кист ин ҷо кин сатрро бихонад

خط خوان کیست این جا کاین سطر را بخواند

Нақшаши з заъфаронаст венаи сатр сар ҷонаст

نقشش ز زعفران است وین سطر سر جانست

Ҳар ҳарфи оташии нав дар дили ҳамеи нишонд

هر حرف آتشی نو در دل همی‌نشاند

Кунҷӣу ишқу далқии мо аз куҷоу халқӣ

کنجی و عشق و دلقی ما از کجا و خلقی

Лек ӯ гирифтаи ҳалқии моро ҳаме кашонад

لیک او گرفته حلقی ما را همی‌کشاند

Бедасту по чу гӯйӣ сӯй вайем ғалатон

بی دست و پا چو گویی سوی وییم غلطان

Чавгони зулфи моро ин сӯ ҳаме дуанд

چوگان زلف ما را این سو همی‌دواند

Чун ин тарафи давидами чавгонаши ҳамлаи орад

چون این طرف دویدم چوگانش حمله آرد

Сӯй худам кашонад ин сар бигӯ кӣ донад

سوی خودم کشاند این سر بگو کی داند

Ҳар сӯ ки ҳаст мастами чавгон ӯ пурситам

هر سو که هست مستم چوگان او پرستم

Дар айн нест ҳастам то ҳукм худ баранд

در عین نیست هستم تا حکم خود براند

Гар зонк ту малулӣ бо хуфтагони бунаи сар

گر زانک تو ملولی با خفتگان بنه سر

Зеро фусурдагонро ҳам хоб вораанд

زیرا فسردگان را هم خواب وارهاند

Он ҷо ки шамси дайнам пайдо шавад ба табриз

آن جا که شمس دینم پیدا شود به تبریز

Валлоҳ ки дар ду олами неи дард ва дард монад

والله که در دو عالم نی درد و درد ماند