зи бонги пасти ту эй дили баланди гашти вуҷӯд

ز بانگ پست تو ای دل بلند گشت وجود

Ту нафхи сӯрӣ ё худ қиёмати мавъӯд

تو نفخ صوری یا خود قیامت موعود

Шунӯдаам ки басии халқ ҷон бидод ва бамурд

شنوده‌ام که بسی خلق جان بداد و بمرد

зи завқу лиззати овозу нағмаи Довӯд

ز ذوق و لذت آواز و نغمه داوود

Шҳо навой ту баракс бонг Довӯдаст

شها نوای تو برعکس بانگ داوودست

Каз он бамурд ва аз ин зинда мешавад мавҷӯд

کز آن بمرد و از این زنده می‌شود موجود

з ҳалқ нест навоят валек ҳалқа рибост

ز حلق نیست نوایت ولیک حلقه رباست

Ҳазор ҳалқаи риборо чу ҳалқа ӯ брбўд

هزار حلقه ربا را چو حلقه او بربود

Дило ту рост бигӯ дӯш мекуҷо хӯрдӣ

دلا تو راست بگو دوش می کجا خوردی

Ки аз пагоҳи ту имрӯзи мўлъӣ ба сурӯд

که از پگاه تو امروز مولعی به سرود

Сурӯду бонги ту зон рӯи кушод май орад

سرود و بانگ تو زان رو گشاد می‌آرد

Ки он зи рӯҳи мълости неи зи ҷисми фурӯд

که آن ز روح معلاست نی ز جسم فرود

Чу банд ҷисм нагаштӣ кушод ҷон дидӣ

چو بند جسم نگشتی گشاد جان دیدی

Ки ҳар ки тухми накӯи кишти дахл бад надуруд

که هر که تخم نکو کشت دخل بد ندرود

Яқин ки буии гули фақр аз глстонист

یقین که بوی گل فقر از گلستانیست

Марвади ҳеҷ касе дид бе дарахти Марвад

مرود هیچ کسی دید بی‌درخت مرود

Хунак касе ки чу бӯи баради буи ӯро барад

خنک کسی که چو بو برد بوی او را برد

Хунак касе ки кушодии бёФт чашм гушӯд

خنک کسی که گشادی بیافت چشم گشود

Хунак касе ки аз ин буии Кретаи Юсуф

خنک کسی که از این بوی کرته یوسف

Дилаш чу дидаи ёқӯби хастаи вошди зуд

دلش چو دیده یعقوب خسته واشد زود

зи носипосии мо бастааст равзани дил

ز ناسپاسی ما بسته است روزن دل

Худоӣ гуфт ки инсони лрбаҳи лкнўд

خدای گفت که انسان لربه لکنود

Ту суд май талабӣ суд мерасад аз ёр

تو سود می طلبی سود می‌رسد از یار

Вале чу пай набарӣ каз куҷост суд чаҳ суд

ولی چو پی نبری کز کجاست سود چه سود

Ситораи исти худоро ки дар замин гардад

ستاره ایست خدا را که در زمین گردد

Ки дар ҳавоӣ вайаст офтобу чархи кабӯд

که در هوای ویست آفتاب و چرخ کبود

Басои саҳар ки даройад ба савмиъаи муъмин

بسا سحر که درآید به صومعه مؤمن

Ки ман ситораи саъдами з ман биҷӯ мақсӯд

که من ستاره سعدم ز من بجو مقصود

Ситораам ки ман андари заминам ва бар чарх

ستاره‌ام که من اندر زمینم و بر چرخ

Ба сад мақомам ёбанд чун хаёли хдўд

به صد مقامم یابند چون خیال خدود

Заминёнро шамъами смоиёнро нур

زمینیان را شمعم سماییان را نور

Фариштагонро рӯҳами ситорагонро буд

فرشتگان را روحم ستارگان را بود

Агар чаҳ зарраи намоям валек хуршедам

اگر چه ذره نمایم ولیک خورشیدم

Агар чаҳ ҷузв намоям марост кули вуҷӯд

اگر چه جزو نمایم مراست کل وجود

Агар чаҳ қиблаи ҳоҷот осмон бӯда сет

اگر چه قبله حاجات آسمان بوده‌ست

Ба осмони мангар сӯии ман нигари байни ҷӯад

به آسمان منگر سوی من نگر بین جود

з рӯй нихвату тақлид нанг дорад аз ӯ

ز روی نخوت و تقلید ننگ دارد از او

Блиси вор ки худ бас буд худои масҷуд

بلیس وار که خود بس بود خدا مسجود

Ҷавоб гуядаш одам ки ин суҷуд ӯ рост

جواب گویدش آدم که این سجود او راست

Ту аҳвалӣ ва ду май бинӣ аз залолу ҷҳўд

تو احولی و دو می‌بینی از ضلال و جحود

зи гирд чун ва чаро пардае фурӯд оварад

ز گرد چون و چرا پرده‌ای فرود آورد

Миёни ахтари давлати миёни чашми ҳасуд

میان اختر دولت میان چشم حسود

Ситора гуяд рӯи пардаи ту афзӯни бод

ستاره گوید رو پرده تو افزون باد

зи ман нмондӣ танҳо зи ҳазратии мардӯд

ز من نماندی تنها ز حضرتی مردود

Басои солу ҷавобӣ ки андари ин пардаи сет

بسا سال و جوابی که اندر این پرده‌ست

Бад-ӣн ҳиҷоб надидӣ халилро намруд

بدین حجاب ندیدی خلیل را نمرود

Чаҳ пардааст ҳасад эй худои миёни ду ёр

چه پرده است حسد ای خدا میان دو یار

Ки дай чу ҷон бидиҳанд ин замон чу гурги ънўд

که دی چو جان بده‌اند این زمان چو گرگ عنود

Чаҳ парда буд ки Иблиси пеш аз ин парда

چه پرده بود که ابلیس پیش از این پرده

Ба саҷдаи боми смўоту арз май паймӯд

به سجده بام سموات و ارض می‌پیمود

Ба рағбат ва ба нишот ва ба риққат ва ба ниёз

به رغبت و به نشاط و به رقت و به نیاز

Ба гӯнаи гӯнаи муноҷоти меҳр май афзуд

به گونه گونه مناجات مهر می‌افزود

зи парда ҳасадӣ монад ҳамчуи хар бар ях

ز پرده حسدی ماند همچو خر بر یخ

Ки он ҳамаи пару болаши бад-ӣн ҳдс олуд

که آن همه پر و بالش بدین حدث آلود

зи масҷид фалакаш ронад рӯ ҳдс кардӣ

ز مسجد فلکش راند رو حدث کردی

Ҳадис менашунӯду ҳдс ҳаме полуд

حدیث می‌نشنود و حدث همی‌پالود

Чаро рӯм ба чаҳ ҳуҷҷат чаҳ кардаам чаҳ сабаб

چرا روم به چه حجت چه کرده‌ام چه سبب

Биё ки баҳс кунем эй худои фарди вдўд

بیا که بحث کنیم ای خدای فرد ودود

Агар ба даст ту кардӣ ки ҷумла карда тест

اگر به دست تو کردی که جمله کرده تست

Залолату снӣу Масеҳёну яҳуд

ضلالت و ثنی و مسیحیان و یهود

Маро чаҳ гмраҳ кардӣ муроди ту ин буд

مرا چه گمره کردی مراد تو این بود

Чунон кунам ки набинӣ зи халқи як Маҳмӯд

چنان کنم که نبینی ز خلق یک محمود

Бигуфт агар бигзорам бро ба кӯҳи баланд

بگفت اگر بگذارم برآ به کوه بلند

Вагар на қаъри Фрўрў чу лангари мшдўд

وگر نه قعر فرورو چو لنگر مشدود

Туро чаҳ баҳс расад бо ман эй ғроби ғуруб

تو را چه بحث رسد با من ای غراب غروب

Агар на масхи шдстии зи лаънати мўрўд

اگر نه مسخ شدستی ز لعنت مورود

Харӣ ки мот ту гардад бабрад аз дар мо

خری که مات تو گردد ببرد از در ما

Нхўоҳмш ки буд обид чу мо маъбуд

نخواهمش که بود عابد چو ما معبود

Вале касе ки ба дасташи чароғи ақл буд

ولی کسی که به دستش چراغ عقل بود

Куҷо гузорад нур ва куҷо равад сӯии дӯд

کجا گذارد نور و کجا رود سوی دود

Бигуфт ман ба дамии он чароғро бикашам

بگفت من به دمی آن چراغ را بکشم

Бигуфт бод нетанд чароғи сидқи рабӯд

بگفت باد نتاند چراغ صدق ربود

Ҳар онк пуф кунад ӯ бар чароғи мавҳибатам

هر آنک پف کند او بر چراغ موهبتم

Бисӯзад он сару ришаш чу ҳизуми мўқўд

بسوزد آن سر و ریشش چو هیزم موقود

Ҳазор шукри худоро ки ақли куллӣ боз

هزار شکر خدا را که عقل کلی باز

зи баъд фурқат омад ба толеъи масъӯд

ز بعد فرقت آمد به طالع مسعود

Ҳама сапанд бисӯзем баҳр омаданаш

همه سپند بسوزیم بهر آمدنش

Сапанд чаҳ ки бисӯзем хешро чун авд

سپند چه که بسوزیم خویش را چون عود

Чу хешро бинмуд ӯ зи хеш худ бабрем

چو خویش را بنمود او ز خویش خود ببریم

Ба кӯҳи тавр чаҳ ореми коҳи дӯдолӯд

به کوه طور چه آریم کاه دودآلود

Чу мӯшу мори шдстими сокини зулмат

چو موش و مار شدستیم ساکن ظلمت

Даруни хоки муқӣмони олами маҳдӯд

درون خاک مقیمان عالم محدود

Чу мӯши ҷузи паии дуздии бурун наем аз хок

چو موش جز پی دزدی برون نه‌ایم از خاک

Чаҳ брхўрим аз он рафтани кажи мФсўд

چه برخوریم از آن رفتن کژ مفسود

Чу мӯши моаш раҳо кард аждаҳоаш кунӣ

چو موش ماش رها کرد اژدهاش کنی

Чу гурбаи толеъ хониш шавад ҷумлаи асвад

چو گربه طالع خوانش شود جمله اسود

Худоӣ гурба бидон офарид то мӯашон

خدای گربه بدان آفرید تا موشان

Ниҳон шаванд ба хоки андарун ба ҳабси хлўд

نهان شوند به خاک اندرون به حبس خلود

Дами Масеҳи ғуломи дамат ки пеш аз ту

دم مسیح غلام دمت که پیش از تو

Бад аз замонаи дами гири роҳи дами масдӯд

بد از زمانه دم گیر راه دم مسدود

Ҳамаи касон кас онанд каш касе кард ӯ

همه کسان کس آنند کش کسی کرد او

Ҳама ҷаҳонаш бубахшед чун бар ӯ бхшўд

همه جهانش ببخشید چون بر او بخشود

Хамӯш бош ки гуфтор бе забони дорӣ

خموش باش که گفتار بی‌زبان داری

Ки тор ӯ набӯд нутқу бонгу ҳарфаши пуд

که تار او نبود نطق و بانگ و حرفش پود

Чу сари з саҷда баровард шамси табризӣ

چو سر ز سجده برآورد شمس تبریزی

Ҳазор кофару муъмини ниҳоди сар ба суҷуд

هزار کافر و مؤمن نهاد سر به سجود