Дарахт ва барг барояд зи хок ин гуяд

درخت و برگ برآید ز خاک این گوید

Ки « хоҷа ҳар чаҳ бакории туро ҳамон равед »

که «خواجه هر چه بکاری تو را همان روید»

Туро агар нафасӣ монад ҷуз ки ишқи макор

تو را اگر نفسی ماند جز که عشق مکار

Ки чист қимати мардум ? ҳар онч ме ҷӯяд

که چیست قیمت مردم؟ هر آنچ می‌جوید

Башу ду дасти зи хешу биё ба хон биншин

بشو دو دست ز خویش و بیا به خوان بنشین

Ки оби баҳр вай омад ки даст ва рӯ шавед

که آب بهر وی آمد که دست و رو شوید

Зиҳии салим ки маъшӯқ ӯ ба хона ӯст

زهی سلیم که معشوق او به خانه اوست

Ба сӯй хона наёяд ; газоф ме пуед

به سوی خانه نیاید؛ گزاف می‌پوید

Ба сӯй Марям ояд дуонагар исои сет

به سوی مریم آید دوانه گر عیسی‌ست

Вагар хараст бҳл то кмиз хар бӯед

وگر خر است بهل تا کمیز خر بوید

Касе ки ҳамраҳи соқии сет чун буд ҳушёр ?

کسی که همره ساقی‌ست چون بود هشیار؟

Чаро набошад ламтар ? чаро ниФзўид ?

چرا نباشد لمتر؟ چرا نیفزوید؟

Касе ки кон асал шуд турш чаро бошад ?

کسی که کان عسل شد ترش چرا باشد؟

Касе ки мурда надорад бигӯ чаро мӯед ?

کسی که مرده ندارد بگو چرا موید؟

Туро бигӯям пинҳон ки гул чаро хандад

تو را بگویم پنهان که گل چرا خندد

Ки глрхиш ба каф гираду бинбўид

که گلرخیش به کف گیرد و بینبوید

Бигӯ ғазал ки ба сад қарни халқ ин хонанд

بگو غزل که به صد قرن خلق این خوانند

Нсиҷро ки худои бофти он нФрсўид

نسیج را که خدا بافت آن نفرسوید