Зиҳии ишқи зиҳии ишқ ки мо рости худоё
زهی عشق زهی عشق که ما راست خدایا
Чаҳ нағзаст ва чаҳ хубаст ва чаҳ зебост худоё
چه نغزست و چه خوبست و چه زیباست خدایا
Аз он об ҳаётаст ки мо чарх занонем
از آن آب حیاتست که ما چرخ زنانیم
На аз каф ва на аз ноӣ на дафҳост худоё
نه از کف و نه از نای نه دفهاست خدایا
Яқини гашт ки он шоҳ дар ин ърс ниҳонаст
یقین گشت که آن شاه در این عرس نهانست
Ки асбоб шикаррез муҳайёст худоё
که اسباب شکرریز مهیاست خدایا
Ба ҳар мағзу димоғӣ ки дарафтоди хаёлаш
به هر مغز و دماغی که درافتاد خیالش
Чаҳ мағзаст ва чаҳ нағзаст чаҳ биност худоё
چه مغزست و چه نغزست چه بیناست خدایا
Тан ар кард фиғонии зи ғами суду зӣоне
تن ار کرد فغانی ز غم سود و زیانی
зи тести онки дамӣдан на зи срности худоё
ز تست آنک دمیدن نه ز سرناست خدایا
Неи танро ҳамаи сӯрох чунон кард кафи ту
نی تن را همه سوراخ چنان کرد کف تو
Ки шабу рӯз дар ин нола ва ғавғост худоё
که شب و روز در این ناله و غوغاست خدایا
Неи бечора чаҳ донад ки раҳи парда чаҳ бошад
نی بیچاره چه داند که ره پرده چه باشد
Дами ноиист ки бинанда ва доност худоё
دم ناییست که بیننده و داناست خدایا
Ки дар боғу гулистони зи кару фари мисатон
که در باغ و گلستان ز کر و فر مستان
Чаҳ нураст ва чаҳ шӯраст чаҳ савдост худоё
چه نورست و چه شورست چه سوداست خدایا
зи тӣаи хуши Мӯсоу зи моидаҳи исо
ز تیه خوش موسی و ز مایده عیسی
Чаҳ лӯтаст ва чаҳ қӯтаст ва чаҳ ҳалвост худоё
چه لوتست و چه قوتست و چه حلواست خدایا
Аз ин лӯту зини қӯт чаҳ мастем ва чаҳ мабҳут
از این لوت و زین قوت چه مستیم و چه مبهوت
Ки аз дахл замин нест з болост худоё
که از دخل زمین نیست ز بالاست خدایا
зи акси рухи он ёр дар ин гулшану гулзор
ز عکس رخ آن یار در این گلشن و گلزار
Ба ҳар сӯи мау хуршеду сурайёсти худоё
به هر سو مه و خورشید و ثریاست خدایا
Чу сайлем ва чу ҷӯйем ҳамаи сӯии ту пўиим
چو سیلیم و چو جوییم همه سوی تو پوییم
Ки манзилгаҳ ҳар сайл ба дарёст худоё
که منزلگه هر سیل به دریاست خدایا
Басӣ хӯрдам савганд ки хомӯш кунам лек
بسی خوردم سوگند که خاموش کنم لیک
Магар ҳар дар дарёӣ ту гуёст худоё
مگر هر در دریای تو گویاست خدایا
Хамаш эй дил ки ту мастии мабодо ба ҷаҳонӣ
خمش ای دل که تو مستی مبادا به جهانی
Нигаҳаши дори зи офат ки барҷост худоё
نگهش دار ز آفت که برجاست خدایا
зи шамс алҳақ табризи дилу ҷон ва ду дида
ز شمس الحق تبریز دل و جان و دو دیده
Саросема ва ошуфта савдост худоё
سراسیمه و آشفته سوداست خدایا