Дили ман ки бошад ки туро набошад
دل من که باشد که تو را نباشد
Тани ман кӣ бошад ки фано набошад
تن من کی باشد که فنا نباشد
Фалакаш гирифтам чу мааш гирифтам
فلکش گرفتم چو مهش گرفتم
Чаҳ зананд ҳар ду чу зё набошад
چه زنند هر دو چو ضیا نباشد
Ба даруни ҷинат ба миёни неъмат
به درون جنت به میان نعمت
Чаҳ шиканҷа бошад чу лақо набошад
چه شکنجه باشد چو لقا نباشد
Чу ту узри хоҳии гунаҳу ҷафо ро
چو تو عذر خواهی گنه و جفا را
Чаҳ кунад ҷафоҳо ки вафо набошад
چه کند جفاها که وفا نباشد
Чу хатои тугирӣ ба итоб кардан
چو خطا تو گیری به عتاب کردن
Чаҳ кунад дилу ҷон ки хато набошад
چه کند دل و جان که خطا نباشد
Ду ҳазор дафтар чу ба дарс гӯям
دو هزار دفتر چو به درس گویم
На фусурда бошам чу сафо набошад
نه فسرده باشم چو صفا نباشد
Саманӣ нахандад шаҷарии нрқсд
سمنی نخندد شجری نرقصد
Чамании набавӣад чу сабо набошад
چمنی نبوید چو صبا نباشد
Ту ба фақр агар чаҳ ки бараҳнаи гардӣ
تو به فقر اگر چه که برهنه گردی
Чаҳ ғамаст маро ки қабо набошад
چه غمست مه را که قبا نباشد
Чаҳ аҷаб ки ҷоҳил з диласт ғофил
چه عجب که جاهل ز دلست غافل
Мулкӣу шоҳии ҳамаро набошад
ملکی و شاهی همه را نباشد
Ҳамаи муҷримонро карамаш бихонад
همه مجرمان را کرمش بخواند
Чу ба тавба оянд ва дағо набошад
چو به توبه آیند و دغا نباشد
Бгдози ҷонро маи осмон ро
بگداز جان را مه آسمان را
Ба худо ки чизе чу худо набошад
به خدا که چیزی چو خدا نباشد
Чаҳ кунӣ сирриро ки фано бикӯбад
چه کنی سری را که فنا بکوبد
Чаҳ кунӣ зариро ки туро набошад
چه کنی زری را که تو را نباشد
Ҳамаи рӯзи гӯйӣ чу гуласт ёрам
همه روز گویی چو گلست یارم
Чаҳ кунӣ гулиро ки бақо набошад
چه کنی گلی را که بقا نباشد
Магрез эй ҷони зи балои ҷонон
مگریز ای جان ز بلای جانان
Ки ту хоми Монӣ чу бало набошад
که تو خام مانی چو بلا نباشد
Чаҳ хушаст шабҳо зи маӣ ки он ма
چه خوشست شبها ز مهی که آن مه
Ҳама рӯй бошад ки қафо набошад
همه روی باشد که قفا نباشد
Чаҳ хушаст шоҳӣ ки ғулом ӯ шуд
چه خوشست شاهی که غلام او شد
Чаҳ хушаст ёрӣ ки ҷудо набошад
چه خوشست یاری که جدا نباشد
Ту хамаш кун эй тан ки дилам бигӯед
تو خمش کن ای تن که دلم بگوید
Ки ҳадиси дилро ман ва мо набошад
که حدیث دل را من و ما نباشد