Оташи афканд дар ҷаҳони ҷамшед

آتش افکند در جهان جمشید

Аз пас чори парда чун хуршед

از پس چار پرده چون خورشید

Хунак ӯро ки шуд бараҳнаи з буд

خنک او را که شد برهنه ز بود

Вои онро ки ҷусти сояи бед

وای آن را که جست سایه بید

Дил сипедасту ишқро рӯи сурх

دل سپیدست و عشق را رو سرخ

Зон сипедӣ ки нест сурху сипед

زان سپیدی که نیست سرخ و سپید

Ишқ эмин вилоятӣаст чунонк

عشق ایمن ولایتیست چنانک

Тарсро нест андар ӯ умед

ترس را نیست اندر او امید

Ҳар ҳаётӣ ки як дамаш умраст

هر حیاتی که یک دمش عمرست

Чун барояд з ишқ шуд ҷовид

چون برآید ز عشق شد جاوید

Як арӯсӣаст бар фалак ки мапурс

یک عروسیست بر فلک که مپرس

Вар бипурсӣ бипурс аз ноҳид

ور بپرسی بپرس از ناهید

Зини арӯсӣ хабар надошт касе

زین عروسی خبر نداشت کسی

Омаданд анбиё ба расми навид

آمدند انبیا به رسم نوید

Шамси табриз хусрав аҳдаст

شمس تبریز خسرو عهدست

Хусравонро ҳилла ба ҷон бихаред

خسروان را هله به جان بخرید