Ҳар дарвешӣ ки дар шикаст хеш аст

هر درویشی که در شکست خویش است

То занн набарӣ ки ӯ хаёл андеш аст

تا ظن نبری که او خیال اندیش است

Онҷо ки саропардаи онхўш кеш аст

آنجا که سراپردهٔ آنخوش کیش است

Аз куну макону кули олам пеш аст

از کون و مکان و کل عالم پیش است

Хониш
рбоъӣ шморҳ 439 — бҳноз шквҳӣ