Дӯши он бути ман ҳамчуи маи гардун буд

دوش آن بت من همچو مه گردون بود

Неи не ки ба ҳасан аз офтоби афзӯн буд

نی نی که به حسن از آفتاب افزون بود

Аз доираи хаёли мо берун буд

از دایرهٔ خیال ما بیرون بود

Донам ки накӯ буд надонам чаҳ буд

دانم که نکو بود ندانم چه بود