Сарҳои дарахтони гул тар ме чинанд

سرهای درختان گل تر می‌چینند

Ва андари дили худ кони гуҳар май бенанд

و اندر دل خود کان گهر می‌بینند

Чун бар сар пойанд ки бо бе баррагӣ

چون بر سر پایند که با بی‌برگی

Навмед нигараданду з по ме шинанд

نومید نگردند و ز پا ننشینند