эй саводи анбарин фомати сувидои замин
ای سواد عنبرین فامت سویدای زمین
Мағзи хок аз нҳкти мишкӣни либосати хӯшаи чин
مغز خاک از نکهت مشکین‌لباست خوشه‌چین
Муваҷҷаҳ эй аз реги саҳрояти сироти алмстқим
موجه‌ای از ریگ صحرایت صراط المستقیم
Риштае аз тору пуди ҷомаи ?ути ҳабли алмтин
رشته‌ای از تار و پود جامه‌ات حبل‌المتین
Ғунчаи пажмурдае аз лолаи зорати шамъи тавр
غنچه پژمرده‌ای از لاله‌زارت شمع طور
Қатраи афсурдае аз замзамат дар смин
قطره افسرده‌ای از زمزمت درّ ثمین
Дар биёбони талаби як алътши гӯии ту Хизр
در بیابان طلب یک العطش‌گوی تو خضر
Дар ҳарими қудси як парвонаи ?ути рӯҳи аломин
در حریم قدس یک پروانه‌ات روح‌الامین
Мисраи барҷастае девони мавҷӯдот ро
مصرع برجسته‌ای دیوان موجودات را
Аз ҳаҷар инак нишони интихобат бар ҷабин
از حجر اینک نشان انتخابت بر جبین
Миҳмондорӣ ба алвонҳои неъмати халқ ро
میهمانداری به الوان‌های نعمت خلق را
Чун халили аллоҳи дорӣ ҳар тарафи сад хӯшаи чин
چون خلیل‌اللّه داری هر طرف صد خوشه‌چین
Тоқи абрӯии туро то дасти қудрати нақши баст
طاق ابروی ترا تا دست قدرت نقش بست
Қомати афлок хам шуд , рост шуд пушти замин
قامت افلاک خم شد، راست شد پشت زمین
Мардуми чашми ҷаҳони байни сипеҳри ахзарӣ
مردم چشم جهان‌بین سپهر اخضری
Ҷой ҳайрат нест гар бошад либосати анбарин
جای حیرت نیست گر باشد لباست عنبرین
Шаш ҷиҳат чун хонаи занбӯр прғўғоӣ туаст
شش جهت چون خانه زنبور پرغوغای توست
Каҳкашон аз нӯшханд туаст ҷӯии ангабин
کهکشان از نوشخند توست جوی انگبین
Олами асбобро аз тоқи дили афканда Эй
عالم اسباب را از طاق دل افکنده‌ای
Нест нақши бӯрё дар хонаи ?ути мсндншин
نیست نقش بوریا در خانه‌ات مسندنشین
То ба каф нагирифта буд аз сояи ?ути ратли гарон
تا به کف نگرفته بود از سایه‌ات رطل گران
Дар кашокаш буд аз хамёзаи рагҳои замин
در کشاکش بود از خمیازه رگ‌های زمین
Бо сафои ҷабҳаи софи ту аз кам моиагӣ
با صفای جبهه صاف تو از کم‌مایگی
Чун дурӯғ рост монандаст субҳи ростин
چون دروغ راست مانندست صبح راستین
Оби шурӣ дар қадаҳи дорӣ ва аз ҷӯши сахо
آب شوری در قدح داری و از جوش سخا
намекунӣ таклифи халқи аввалин ва охирин
می‌کنی تکلیف خلق اولین و آخرین
Аз саботи мақдами худ узрхоҳӣ ме кунӣ
از ثبات مقدم خود عذرخواهی می‌کنی
Пои исён ҳар киро лғзид аз аҳли замин
پای عصیان هر که را لغزید از اهل زمین
Рӯй оламро зи барги лолаи дории сурхтар
روی عالم را ز برگ لاله داری سرخ‌تر
Гарчи худ чун доғ май пӯшии либоси анбарин
گرچه خود چون داغ می‌پوشی لباس عنبرین
Бӯса дар ёқӯт хубон дорад оташи зери по
بوسه در یاقوت خوبان دارد آتش زیر پا
Бар умеди он ки худоами турои бӯсади замин
بر امید آن که خدام ترا بوسد زمین
Гирди фонӯси ту гаштани кор ҳар парвона нест
گرد فانوس تو گشتن کار هر پروانه نیست
Нақш девораст ӣнҷои шҳпри рӯҳи аломин
نقش دیوارست اینجا شهپر روح الامین
То зи домнгирит кӯтаҳ намонад ҳеҷ даст
تا ز دامنگیری‌ات کوته نماند هیچ دست
Май кашӣ чун партави хуршеди доман бар замин
می‌کشی چون پرتو خورشید دامن بر زمین
Ҳар гунаҳкорӣ ки зад бар домани поки ту даст
هر گنهکاری که زد بر دامن پاک تو دست
Гирди исён по кардӣ аз Рахш бо остин
گرد عصیان پاک کردی از رخش با آستین
Соғари лабрези раҳматро ту замзам карда Эй
ساغر لبریز رحمت را تو زمزم کرده‌ای
Чун ба раҳмат нанигарӣ дар синаҳои оташин ?
چون به رحمت ننگری در سینه‌های آتشین؟
То ба рӯй хок трдомн науфтад сояи ?ут
تا به روی خاک تردامن نیفتد سایه‌ات
Паҳн созад ҳар саҳари хуршеди доман бар замин
پهن سازد هر سحر خورشید دامن بر زمین
То шабистони фано ҷое носитад чун шарар
تا شبستان فنا جایی ناستد چون شرر
Гар ба рӯй оташ дӯзах фишонӣ остин
گر به روی آتش دوزخ فشانی آستین
Анбиёи чандин чаҳ мекӯшанд дар таъмири ту ?
انبیا چندین چه می‌کوشند در تعمیر تو؟
Ганҷ раҳмат нестгар дар зери деворати дафин
گنج رحمت نیست گر در زیر دیوارت دفین
Дар ҳавои ҳасани шӯрангези оби замзамат
در هوای حسن شورانگیز آب زمزمت
Ҷумла аз сар рафт деги мағзҳои оташин
جمله از سر رفت دیگ مغزهای آتشین
Нестигар меҳрдори раҳмати парвардгор
نیستی گر مهردار رحمت پروردگار
Чун нигини баҳр чаҳ дории ин сиёҳӣ бар ҷабин ?
چون نگین بهر چه داری این سیاهی بر جبین؟
Ҳаст Исмоили як қурбонии лоғари туро
هست اسماعیل یک قربانی لاغر ترا
Каз нам хунаш накардӣ лолаи гаван рӯй замин
کز نم خونش نکردی لاله‌گون روی زمین
Гар забони новдонат чун қалам медошт шқ
گر زبان ناودانت چون قلم می‌داشت شق
Пок мешуд аз ғубори маъсият рӯй замин
پاک می‌شد از غبار معصیت روی زمین
То дар таклиф бар рӯй ҷаҳони вокрдаҳ Эй
تا در تکلیف بر روی جهان واکرده‌ای
Дар пас дармондааст аз шарм , фирдавси барин
در پسِ در مانده‌است از شرم، فردوس برین
Дар ҳарими ҷинати осои ту аҳл дид ро
در حریم جنّت‌آسای تو اهل دید را
Дар назар меояд аз ҳар шамъи ҷӯии ангабин
در نظر می‌آید از هر شمع جوی انگبین
Новдони гавҳари афшонати зи раҳмати оя Эй аст
ناودان گوهر افشانت ز رحمت آیه‌ای است
Аз ҳарими лутф нозил гашта дар шани замин
از حریم لطف نازل گشته در شان زمین
Гар нае равшангари ойӣнаи дилҳо , чаро
گر نه‌ای روشنگر آیینهٔ دل‌ها، چرا
Ҷомау дасту рахт пайваста бошад анбарин ?
جامه و دست و رخت پیوسته باشد عنبرین؟
Эминанд аз оташи дӯзахи парасторони ту
ایمنند از آتش دوزخ پرستاران تو
Ҳақи гузорӣ шева туаст эй биҳишти ҳаштумин
حق‌گزاری شیوهٔ توست ای بهشت هشتمین
Ғифлат ва нисён надорад бар муқӣмони ту даст
غفلت و نسیان ندارد بر مقیمان تو دست
Брнчинди донае бе зикри мурғӣ аз замин
برنچیند دانه‌ای بی‌ذکر مرغی از زمین
Ҳеҷ каси нохондаи натавонад ба базмат омадан
هیچ کس ناخوانده نتواند به بزمت آمدن
Чун дар раҳмати надорӣ гарчи дарбон дар камӣн
چون در رحمت نداری گرچه دربان در کمین
Май зании як моҳи доман бар миён дар арзи сол
می‌زنی یک ماه دامن بر میان در عرض سال
Май диҳии сомони кори аввалин ва охирин
می‌دهی سامان کار اولین و آخرین
Ҳеҷ таърифии турои зин ба намедонам ки шуд
هیچ تعریفی ترا زین به نمی‌دانم که شد
Дар ту пайдои гавҳари поки амӣралмуъминӣн
در تو پیدا گوهر پاک امیرالمؤمنین
Беҳтарини халқи баъд аз беҳтарини анбиё
بهترین خلق بعد از بهترین انبیا
Ибн ъам Мустафои домоди хиролмрслин
ابن عم مصطفی داماد خیرالمرسلین
То абад чун Тифл бемодар ба хоки афтода буд
تا ابد چون طفل بی مادر به خاک افتاده بود
Зулфиқор ӯ намебурид агар нофи замин
ذوالفقار او نمی‌برید اگر ناف زمین
Хонаи занбӯри дил бе шаҳди имони монда буд
خانه زنبور دل بی شهد ایمان مانده بود
Гар намешуд боиси таъмир ӯ иъсўби дайн
گر نمی‌شد باعث تعمیر او یعسوب دین
То нигараданд назари ҳайдар , нагардад осмон
تا نگرداند نظر حیدر، نگردد آسمان
То нагӯяд ё алӣ , гардун нахезад аз замин
تا نگوید یا علی، گردون نخیزد از زمین
Дар замони раҳмати саршори исёни сӯзи ту
در زمان رحمت سرشار عصیان سوز تو
Мад оҳӣ мекашад гоҳе кироми алкотбин
مد آهی می‌کشد گاهی کرام الکاتبین
Нуқтаи бисмии аллоҳии фарқони мавҷӯдот ро
نقطه بسم اللهی فرقان موجودات را
Дар савод туаст илми аввалин ва охирин
در سواد توست علم اولین و آخرین
Шҳпри раҳмат буд ҳар ҳарфӣ аз номи алӣ
شهپر رحمت بود هر حرفی از نام علی
Ин ду шҳпри баради исоро ба чархи чорумин
این دو شهپر برد عیسی را به چرخ چارمین
Сарфароз аз аввали номи ту арши зулҷалол
سرفراز از اول نام تو عرش ذوالجلال
Равшан аз хуршеди рӯяти наргиси айни алиқин
روشن از خورشید رویت نرگس عین الیقین
Чун либоси каъба бар андоми бут , зебанда нест
چون لباس کعبه بر اندام بت، زیبنده نیست
Ҷузи ту бар шахс дигар номи амӣралмуъминӣн
جز تو بر شخص دگر نام امیرالمؤمنین