Миннати худоиро ки ба тавфиқи кирдигор

منت خدای را که به توفیق کردگار

Аз нофи каъбаи чашма замзам шуд ошкор

از ناف کعبه چشمه زمزم شد آشکار

Чун корвони ҳоҷ , хурушону кафи занон

چون کاروان حاج، خروشان و کف زنان

Омад ба хокбўси Наҷафи оби хушгувор

آمد به خاکبوس نجف آب خوشگوار

Дарёии раҳмати азалии ҷӯш файз зад

دریای رحمت ازلی جوش فیض زد

Шуд наҳри слсбили зи фирдавси ошкор

شد نهر سلسبیل ز فردوس آشکار

Наҳрӣ ба тӯли коҳкшон дар ду моҳ ва ним

نهری به طول کاهکشان در دو ماه و نیم

Аз осмони хоки Наҷафи гашти ошкор

از آسمان خاک نجف گشت آشکار

Даштӣ ки буд чун ҷигари ташнаи ҳусайн

دشتی که بود چون جگر تشنه حسین

Доғи баҳор хулд шуду рашки лолаи зор

داغ بهار خلد شد و رشک لاله زار

Софии дилон ки буд таяммуми шиорашон

صافی دلان که بود تیمم شعارشان

Саҷҷодаҳо бар об фиканданд мавҷи вор

سجاده ها بر آب فکندند موج وار

Дар водӣӣ ки реги равон буд об ӯ

در وادیی که ریگ روان بود آب او

Оби ҳаёти бахш Хизр ёфт интишор

آب حیات بخش خضر یافت انتشار

Ҷузи зуҳди хушк , хушкии дигар баҷо намонад

جز زهد خشک، خشکی دیگر بجا نماند

Зини об дар саросари ин хоки мшкбор

زین آب در سراسر این خاک مشکبار

Тухми умеди реги равони бахт сабз ёфт

تخم امید ریگ روان بخت سبز یافت

Чашми сифед дар Наҷаф раст аз ғубор

چشم سفید در نجف رست از غبار

Лаби ташнагони хоки Наҷаф трзбон шуданд

لب تشنگان خاک نجف ترزبان شدند

Аз чашмасор шукр ба тавфиқи кирдигор

از چشمه سار شکر به توفیق کردگار

Ҳар пораи санг ӯ гуҳар обдор шуд

هر پاره سنگ او گهر آبدار شد

Ҳар шохи хушк ӯ шаҷарии гашти миваи дор

هر شاخ خشک او شجری گشت میوه دار

Ҳар донае ки буд ниҳон дар замири хок

هر دانه ای که بود نهان در ضمیر خاک

Мнсўрўор рафт ба миъроҷи шохсор

منصوروار رفت به معراج شاخسار

Гардид гули кушодаи ҷабин чун кафи алӣ

گردید گل گشاده جبین چون کف علی

Барг аз ниёами шохи баромад чу зулфиқор

برگ از نیام شاخ برآمد چو ذوالفقار

Ёқӯби вори равшанӣ безавол ёфт

یعقوب وار روشنی بی زوال یافت

Наргис ки дошт чашми Ромади дидааш ғубор

نرگس که داشت چشم رمد دیده اش غبار

Ҳар шохи пуршукуфа дар ӯ ҷӯй шер шуд

هر شاخ پرشکوفه در او جوی شیر شد

Мижгони ҳури гашт дар ӯ ҳар забони хор

مژگان حور گشت در او هر زبان خار

Гул бар ҳаво фиканд кулоҳи нишот ро

گل بر هوا فکند کلاه نشاط را

Сунбул фишонд гирди зи гесуии мшкбор

سنبل فشاند گرد ز گیسوی مشکبار

Лшкркш баҳор расед аз риёзи ғайб

لشکرکش بهار رسید از ریاض غیب

Аз дӯш нахл шуд илми сабзи ошкор

از دوش نخل شد علم سبز آشکار

Баҳри Наҷафи зи ҷӯш гуҳар шуд ситораи пӯш

بحر نجف ز جوش گهر شد ستاره پوش

Саҳрои зи мавҷи лола ва гул шуд шафақ нигор

صحرا ز موج لاله و گل شد شفق نگار

Аз баҳр тўтё натавон ёфтан дар ӯ

از بهر توتیا نتوان یافتن در او

Чандон ки чашм кор кунад заррае ғубор

چندان که چشم کار کند ذره ای غبار

Зини пеш агар чаҳ аҳли Наҷафи зи оби талху шӯр

زین پیش اگر چه اهل نجف ز آب تلخ و شور

Буданд дар шиканҷаи ғами талхи рӯзгор

بودند در شکنجه غم تلخ روزگار

Охири зи файзи соқии кавсари тамоми сол

آخر ز فیض ساقی کوثر تمام سال

Ид ғадир шуд ба муқӣмони ин диёр

عید غدیر شد به مقیمان این دیار

Бо халқ гуфта буд биҳиштӣ буд Фурот

با خلق گفته بود بهشتی بود فرات

Пайғамбари худоӣ ба лафзи гуҳари нисор

پیغمبر خدای به لفظ گهر نثار

Маншури раҳматаш чу ба меҳр Наҷаф расед

منشور رحمتش چو به مهر نجف رسید

Сари ҳадиси мухбир содиқ шуд ошкор

سر حدیث مخبر صادق شد آشکار

эй кавсари мурувват ҳар чанд бо ҳусайн

ای کوثر مروت هر چند با حسین

Сангин дилӣ намӯд Фуроти ситезаи кор

سنگین دلی نمود فرات ستیزه کار

Аз баҳри пок кардани роҳи гуноҳи хеш

از بهر پاک کردن راه گناه خویش

Имрӯз омадааст ба мижгони ашкбор

امروز آمده است به مژگان اشکبار

Аз давр дар мақоми адаб истода аст

از دور در مقام ادب ایستاده است

Бо ҷабҳаи пар аз арақи шарм чун баҳор

با جبهه پر از عرق شرم چون بهار

Аз хонадони козим ва аз дӯдаи ҳусайн

از خاندان کاظم و از دوده حسین

Кардааст ихтиёри шафиъии бузургвор

کرده است اختیار شفیعی بزرگوار

Соҳиби ливои мазҳаби асноъшри сафӣ

صاحب لوای مذهب اثناعشر صفی

Комрўз азуаст сиккаи дайни ҷаъфарии айёр

کامروز ازوست سکه دین جعفری عیار

Чун раҳмати ту шомили заррот олам аст

چون رحمت تو شامل ذرات عالم است

Ин ҷурмро ба рӯй ъқрнок ӯ меар

این جرم را به روی عقرناک او میار

Рухсат бидиҳ ки аз сари ихлос то ба ҳашар

رخصت بده که از سر اخلاص تا به حشر

Бар гирди равзаи ту бигардад ба аътзор

بر گرد روضه تو بگردد به اعتذار

Аз хок , ҷои сабза бурун оварад забон

از خاک، جای سبزه برون آورد زبان

Баҳри дуои давлати ин шоҳи тоҷдор

بهر دعای دولت این شاه تاجدار

Субҳи зуҳӯри ҳазрати Меҳдӣ ки ҳсни дайн

صبح ظهور حضرت مهدی که حصن دین

Аз эътиқоди росих ӯ гашти устувор

از اعتقاد راسخ او گشت استوار

Хуршеди осмони адолат ки офтоб

خورشید آسمان عدالت که آفتاب

Бар нуқтаи адолат ӯ мекунад мадор

بر نقطه عدالت او می کند مدار

Шоҳаншаҳӣ ки байнаи соҳиб алзмон

شاهنشهی که بینه صاحب الزمان

Аз ном ӯ зуҳӯр намӯдааст дар шумор

از نام او ظهور نموده است در شمار

Шоҳӣ ки бо мураввиҷи дайни набӣ ба ҳақ

شاهی که با مروج دین نبی به حق

Номаш мувофиқаст ба таъӣди кирдигор

نامش موافق است به تأیید کردگار

Шоҳӣ каз осмони насаби номаи сафӣ

شاهی کز آسمان نسب نامه صفی

Хўршидўори срздаҳ аз бурҷи ҳашту чор

خورشیدوار سرزده از برج هشت و چار

Он сояи худоӣ ки соли ҷулус ӯ

آن سایه خدای که سال جلوس او

Шуд ҳамчуи офтоби з « зилли ҳақ » ошкор

شد همچو آفتاب ز «ظل حق » آشکار

Он ояи зафар ки насаби номаи гуҳар

آن آیه ظفر که نسب نامه گهر

Шамшер ӯ дурусти намояд ба зулфиқор

شمشیر او درست نماید به ذوالفقار

Зад баҳри пунба бо кафи гавҳари нисор ӯ

زد بحر پنبه با کف گوهر نثار او

Хӯн аз урӯқи панҷа марҷон шуд ошкор

خون از عروق پنجه مرجان شد آشکار

Болотрсти пояи қадари ту аз фалак

بالاترست پایه قدر تو از فلک

Дорӣ ба сӯрат ар чаҳ ба зери фалаки қарор

داری به صورت ار چه به زیر فلک قرار

Дар зоҳир арча хомаи савори сухан буд

در ظاهر ارچه خامه سوار سخن بود

Бошад ба зери рони сухани калаки мшкбор

باشد به زیر ران سخن کلک مشکبار

Он теғи обдори шуҷоат ки ҳзм ӯ

آن تیغ آبدار شجاعت که حزم او

Бар гирд рӯзгор кашид оҳанӣни ҳисор

بر گرد روزگار کشید آهنین حصار

Он пардаи дори исмати ҳақ каз ҳимояташ

آن پرده دار عصمت حق کز حمایتش

Маҳфӯз монад пардаи номӯси рӯзгор

محفوظ ماند پرده ناموس روزگار

Он осмони ҳалам ки чун тўтё кунад

آن آسمان حلم که چون توتیا کند

Бар кӯҳи қоф агар фиканд сояи виқор

بر کوه قاف اگر فکند سایه وقار

Он Форси ҷаҳони адолат ки Форс ро

آن فارس جهان عدالت که فارس را

Аз зулм пок кард ба шамшери обдор

از ظلم پاک کرد به شمشیر آبدار

Дарҳами шикасти хусрави иқлӣми рӯм ро

درهم شکست خسرو اقلیم روم را

Дар чашми танги Ӯзбеки золими шикасти хор

در چشم تنگ ازبک ظالم شکست خار

Ҳар каси қадами зи доираи худ бурун гузошт

هر کس قدم ز دایره خود برون گذاشت

Дар зер по фиканд сарашро чароғи вор

در زیر پا فکند سرش را چراغ وار

Теғаш баланд карда бозуӣ сФўт аст

تیغش بلند کرده بازوی صفوت است

Аз гирди зулм чун нашавад софи рӯзгор ?

از گرد ظلم چون نشود صاف روزگار؟

Пайвастаи машварат ба дил хеш ме кунад

پیوسته مشورت به دل خویش می کند

Дар хориҷ эҳтиёҷ надорад ба мусташор

در خارج احتیاج ندارد به مستشار

Таъмири об ва гул накунад , чун фурӯтанон

تعمیر آب و گل نکند، چون فروتنان

Бар гирди худ зи лашкар дилҳо кунад ҳисор

بر گرد خود ز لشکر دلها کند حصار

Шаҳбози дилрабои саховат ба рӯй даст

شهباز دلربای سخاوت به روی دست

Дар паҳни дашти сина мардум кунад шикор

در پهن دشت سینه مردم کند شکار

Аввали иморатӣ ки дар офоқи ранги рехт

اول عمارتی که در آفاق رنگ ریخت

Таъмири остони Наҷаф буд ва он диёр

تعمیر آستان نجف بود و آن دیار

Анҷоми кораш аз рухи оғоз равшан аст

انجام کارش از رخ آغاز روشن است

Пайдост ҳасани соли зи ойӣнаи баҳор

پیداست حسن سال ز آیینه بهار

Бархез чун гузошт баннои кори малик ро

برخیز چون گذاشت بنا کار ملک را

Хоҳад баннои давлат ӯ буд пойдор

خواهد بنای دولت او بود پایدار

Рӯй дилаш буд ба худо ҳар куҷо ки ҳаст

روی دلش بود به خدا هر کجا که هست

Меъмори рӯ ба қибла банно карда ин диёр

معمار رو به قبله بنا کرده این دیار

Дар табъи поки тинат ӯ инқилоб нест

در طبع پاک طینت او انقلاب نیست

Чун об гавҳараст ситода ба як қарор

چون آب گوهرست ستاده به یک قرار

эй навбаҳори раҳмати яздон , ба қасди шукр

ای نوبهار رحمت یزدان، به قصد شکر

Гӯшӣ ба рӯзномаи тавфиқ худ бидор

گوشی به روزنامه توفیق خود بدار

Пеш аз ту хусравон дигар обрӯии саъй

پیش از تو خسروان دگر آبروی سعی

Бисёр рехтанд дарин хоки мшкбор

بسیار ریختند درین خاک مشکبار

Чун ин тилисми файз ба номи ту баста аст

چون این طلسم فیض به نام تو بسته است

Бар муддаоӣ хеш нагаштанд комкор

بر مدعای خویش نگشتند کامکار

Миннати худоиро ки ба номи ту баста буд

منت خدای را که به نام تو بسته بود

Бар муддаоӣ хеш нагаштанд комкор

بر مدعای خویش نگشتند کامکار

Миннати худоиро ки ба номи ту сабт буд

منت خدای را که به نام تو ثبت بود

Бар пеши тоқи каъбаи тавфиқи ин ду кор

بر پیش طاق کعبه توفیق این دو کار

Бурдани Фуротро ба замини бӯсии Муртазо

بردن فرات را به زمین بوسی مرتضی

Дигари иморати ҳарами он бузургвор

دیگر عمارت حرم آن بزرگوار

зи иқбол безавол ба камтари таваҷҷӯҳӣ

ز اقبال بی زوال به کمتر توجهی

Як банда ту кард тамоми ин ду шоҳкор

یک بنده تو کرد تمام این دو شاهکار

Хоки раҳи аъиммаи асноъшри тақӣ

خاک ره ائمه اثناعشر تقی

Каз калаки рости хонаи ҷаҳонро диҳад қарор

کز کلک راست خانه جهان را دهد قرار

Бе шаки чунин таҳия асбоб ме шавад

بی شک چنین تهیه اسباب می شود

Онро ки ёр гардад таъӣди кирдигор

آن را که یار گردد تأیید کردگار

Зини кори номдор ки иқбол шоҳ кард

زین کار نامدار که اقبال شاه کرد

Шоҳон рӯзгор гирифтанд эътибор

شاهان روزگار گرفتند اعتبار

Бе чашми захм , тоҷи ҷаҳонгири туро

بی چشم زخم، تاج جهانگیر ترا

Зебанда буд дар азали ин лаъли обдор

زیبنده بود در ازل این لعل آبدار

То домани қиёмат эй шоҳи дайни паноҳ

تا دامن قیامت ای شاه دین پناه

Башикан кулоҳи фахр ба шоҳони рӯзгор

بشکن کلاه فخر به شاهان روزگار

Иқболи ин чунин ба ки бахшидааст чарх ?

اقبال این چنین به که بخشیده است چرخ؟

Тавфиқи ин чунин ба ки додааст кирдигор ?

توفیق این چنین به که داده است کردگار؟

Ин ганҷ бедареғ ки бар хок рехтааст ?

این گنج بی دریغ که بر خاک ریخته است؟

Ин ҳиммати баланд киро бӯда дастёр ?

این همت بلند که را بوده دستیار؟

Дар шукр ҳақ бакӯш ки маъмур гашта аст

در شکر حق بکوش که معمور گشته است

Дунёу дайнат аз мадади офаридагор

دنیا و دینت از مدد آفریدگار

Умедвор бош ки дар офтоби ҳашар

امیدوار باش که در آفتاب حشر

Хоҳад шудани ақиқи ту аз кавсари обдор

خواهد شدن عقیق تو از کوثر آبدار