То нигардидааст хуршеди қиёмати ошкор

تا نگردیده است خورشید قیامت آشکار

Мушти обии зан ба рӯй худ зи чашми ашкбор

مشت آبی زن به روی خود ز چشم اشکبار

Дар биёбони адам бетӯша рафтан мушкил аст

در بیابان عدم بی توشه رفتن مشکل است

Дар замини чеҳраи худ донаи ашкии бакор

در زمین چهره خود دانه اشکی بکار

Мазраъи умедро зин бештар мапаснд хушк

مزرع امید را زین بیشتر مپسند خشک

Бар раги ҷони нштрии зан , қатра чанде бабор

بر رگ جان نشتری زن، قطره چندی ببار

Дидаи бедор май бояд раҳи хобида ро

دیده بیدار می باید ره خوابیده را

То нигардидааст субҳ аз хоби ғифлат сар барор

تا نگردیده است صبح از خواب غفلت سر برآر

Ҳар ки як дам пештар бархезад аз хоби гарон

هر که یک دم پیشتر برخیزد از خواب گران

Гум насозад дасту по чун коҳилон дар вақти бор

گم نسازد دست و پا چون کاهلان در وقت بار

Интизори шҳпри тавфиқи бурдан коҳилӣ аст

انتظار شهپر توفیق بردن کاهلی است

Хешро афтону хезон бар ба кӯии он нигор

خویش را افتان و خیزان بر به کوی آن نگار

Мӯрро завқ талаб оварад болу пари бурун

مور را ذوق طلب آورد بال و پر برون

Ғайритии дорӣ , ту ҳам пои талаб аз гул барор

غیرتی داری، تو هم پای طلب از گل برآر

Чанд бошӣ ҳамчуи хӯни мурдаи пинҳони зери пӯст ?

چند باشی همچو خون مرده پنهان زیر پوست؟

Ҳимматӣ кун , пӯстро бишкоф бар худ чун анор

همتی کن، پوست را بشکاف بر خود چون انار

Чанд хоҳӣ дар миёни байза буд эй сусти пар ?

چند خواهی در میان بیضه بود ای سست پر؟

Бол бар ҳам зан , бро бар боми ин нилии ҳисор

بال بر هم زن، برآ بر بام این نیلی حصار

То ба кӣ дар шиша афлок бошӣ ҳамчуи дев ?

تا به کی در شیشه افلاک باشی همچو دیو؟

Нола оташ фишонӣ аз сар ғайрат барор

ناله آتش فشانی از سر غیرت برآر

Риштаи тӯли амлро боз кун аз пои дил

رشته طول امل را باز کن از پای دل

Аз гиребони фалак , монанди исо сар барор

از گریبان فلک، مانند عیسی سر برآر

Шабнам аз равшандилии ойӣна хуршед шуд

شبنم از روشندلی آیینه خورشید شد

эй кам аз шабнам , ту ҳам ойӣнаро кун бе ғубор

ای کم از شبنم، تو هم آیینه را کن بی غبار

Мушти хокӣ аз надомат бар сари худ ҳам бирез

مشت خاکی از ندامت بر سر خود هم بریز

Бодпимоиӣ кунӣ то чанд чун дасти чанор ?

بادپیمایی کنی تا چند چون دست چنار؟

Орзӯ то чанд резади хор дар пероҳанат ?

آرزو تا چند ریزد خار در پیراهنت؟

Шуълае бар хорхори орзӯии дили гумор

شعله ای بر خارخار آرزوی دل گمار

Поки сози ойӣнаи дилро зи зангори ҳавас

پاک ساز آیینه دل را ز زنگار هوس

То даройади шоҳиди ғайбӣ ба рӯй чун нигор

تا درآید شاهد غیبی به روی چون نگار

Суҳбати ишқ ва хамӯшӣ дрнмӣ гирад ба ҳам

صحبت عشق و خموشی درنمی گیرد به هم

Май шикофади сангро аз шӯхи чашмии ин шарор

می شکافد سنگ را از شوخ چشمی این شرار

Зуди худро бар сари бозори ҷонбозони расон

زود خود را بر سر بازار جانبازان رسان

Чун занони пер дар бистар макун ҷонро нисор

چون زنان پیر در بستر مکن جان را نثار

Чун лаби паймона май бӯсади даҳони теғ ро

چون لب پیمانه می بوسد دهان تیغ را

Ҳар ки аз ойӣнаи оғоз , дид анҷоми кор

هر که از آیینه آغاز، دید انجام کار

Нест аз захми кҷки андешаи пели маст ро

نیست از زخم کجک اندیشه پیل مست را

Ошиқи пар дил наяндешад зи теғи обдор

عاشق پر دل نیندیشد ز تیغ آبدار

Армағонии баҳри Юсуфи беҳтар аз ойӣна нест

ارمغانی بهر یوسف بهتر از آیینه نیست

Чеҳраи дилро мусаффои соз аз гирду ғубор

چهره دل را مصفا ساز از گرد و غبار

Бар ду олами остини афшон , яд Байзо бибин

بر دو عالم آستین افشان، ید بیضا ببین

Пок кун ҳарфи тамаъ аз лаб , дам исо барор

پاک کن حرف طمع از لب، دم عیسی برآر

Муддати пеш ва пас барги хазони як соъат аст

مدت پیش و پس برگ خزان یک ساعت است

Барг рафтан соз кун аз рафтани хешу табор

برگ رفتن ساز کن از رفتن خویش و تبار

Сулҳ кун аз неъмати дунон ба хуноби ҷигар

صلح کن از نعمت دونان به خوناب جگر

Чанд рӯзии ҳамчуи мардон бар ҷигари дандони фишор

چند روزی همچو مردان بر جگر دندان فشار

Ончӣ бар худ май писандӣ , бар касони онро писанд

آنچه بر خود می پسندی، بر کسان آن را پسند

Ончӣ аз худ чашми дорӣ , он зи мардуми чашми дор

آنچه از خود چشم داری، آن ز مردم چشم دار

Захми дандони надомат дар камӣн фурсат аст

زخم دندان ندامت در کمین فرصت است

Бар забон , ҳарфӣ ки натавон гуфт онро брмёр

بر زبان، حرفی که نتوان گفت آن را برمیار

То нагирад хӯшаи ашки надомати доманат

تا نگیرد خوشه اشک ندامت دامنت

Дар қиёмат ончӣ натавонӣ дарав кардан , макор

در قیامت آنچه نتوانی درو کردن، مکار

Ҷумлаи аъзо бар гуноҳи ҳам гувоҳӣ ме диҳанд

جمله اعضا بر گناه هم گواهی می دهند

Рӯзи маҳшар дар ҳузури ҳазрати парвардгор

روز محشر در حضور حضرت پروردگار

ё забони бандӣ барои ин гувоҳон фикр кун

یا زبان بندی برای این گواهان فکر کن

ё зи ношоиста , чашму гӯшу лабро боздор

یا ز ناشایسته، چشم و گوش و لب را بازدار

Ҳар сияҳи корӣ ки ӣнҷои синаҳоро доғ кард

هر سیه کاری که اینجا سینه ها را داغ کرد

Чун паланг аз хоби хезади рӯзи маҳшари доғдор

چون پلنگ از خواب خیزد روز محشر داغدار

Ҳар ки чун афъӣ дар ӣнҷои бигноҳонро гузид

هر که چون افعی در اینجا بیگناهان را گزید

Сари буруни оради зи сӯрохи лаҳад монанди мор

سر برون آرد ز سوراخ لحد مانند مار

Ҳар ки ӣнҷои дасти рад бар синаи соил наад

هر که اینجا دست رد بر سینه سایل نهد

Ҳоҷиб ҷинат гузорад чӯби пешаши рӯзи бор

حاجب جنت گذارد چوب پیشش روز بار

Тираи рӯзонро дарин манзил ба шамъии дасти гир

تیره روزان را درین منزل به شمعی دست گیر

То пас аз мурдан туро бошад чароғӣ бар мазор

تا پس از مردن ترا باشد چراغی بر مزار

Чун сбкборони зи саҳроӣ қиёмат бугзарад

چون سبکباران ز صحرای قیامت بگذرد

Ҳар ки аз дӯши заъифони бештари бардошти бор

هر که از دوش ضعیفان بیشتر برداشت بار

Бар ҳарир гул гузорад пой дар саҳрои ҳашар

بر حریر گل گذارد پای در صحرای حشر

Ҳар сбкдстӣ ки бардорад зи роҳи халқи хор

هر سبکدستی که بردارد ز راه خلق خار

Ҳар ки кори аҳли ҳоҷатро ба фардо нафиканд

هر که کار اهل حاجت را به فردا نفکند

Рӯзи маҳшари дохил ҷинат шавад бе интизор

روز محشر داخل جنت شود بی انتظار

Ҷӯии шеру ангабин каз ҳасраташи хӯн май хурӣ

جوی شیر و انگبین کز حسرتش خون می خوری

Дар рикоб туаст ,гар дилро кунӣ пок аз ғубор

در رکاب توست، گر دل را کنی پاک از غبار

Ҳалаи фирдавс каз нураст тору пуд ӯ

حله فردوس کز نورست تار و پود او

Риштаҳои ашк туаст он ҳалаҳоро пуду тор

رشته های اشک توست آن حله ها را پود و تار

Чашмаи кавсар ки обаш медиҳад умри абад

چشمه کوثر که آبش می دهد عمر ابد

Дорад аз чашми гуҳарбори ту нам дар ҷӯйбор

دارد از چشم گهربار تو نم در جویبار

Дории оташи зери по дар кори дунё чун сапанд

داری آتش زیر پا در کار دنیا چون سپند

Дар низоми кори уқбо , дасти дорӣ дар нигор

در نظام کار عقبی، دست داری در نگار

Фориғӣ дар ?дане аз андешаи уқбо , валек

فارغی در دنیی از اندیشه عقبی، ولیک

Фикри асбоб зимистон мекунӣ дар навбаҳор

فکر اسباب زمستان می کنی در نوبهار

Нафаси кофари кешро дар зиндагӣ дар гӯр кун

نفس کافر کیش را در زندگی در گور کن

То Бамонеи зиндаи ҷовид дар доролқрор

تا بمانی زنده جاوید در دارالقرار

« рбнои анои злмно » вирд худ кун солҳо

«ربنا انا ظلمنا» ورد خود کن سالها

То чу одами тавба ?ут гардад қабули кирдигор

تا چو آدم توبه ات گردد قبول کردگار

Вирд худ кун « лотзр » як умр чун Нӯҳи набӣ

ورد خود کن «لاتذر» یک عمر چون نوح نبی

То зи куффори вуҷӯди худ барангезии дамор

تا ز کفار وجود خود برانگیزی دمار

Гар ҳама ҷбрил бошад , истионат зу мҷўӣ

گر همه جبریل باشد، استعانت زو مجوی

То шавад оташи гулистон бар ту иброҳӣми вор

تا شود آتش گلستان بر تو ابراهیم وار

Сабр кун монанди Исмоили зери теғи тез

صبر کن مانند اسماعیل زیر تیغ تیز

То фидои оради барояти Ҷабраил аз кирдигор

تا فدا آرد برایت جبرئیل از کردگار

Доман аз дасти Зулайхои ҳавас берун бикаш

دامن از دست زلیخای هوس بیرون بکش

То шӯй чун моҳи канъон дар азизии номдор

تا شوی چون ماه کنعان در عزیزی نامدار

Зери поовар ҳавои деви нафаси хеш ро

زیر پا آور هوای دیو نفس خویش را

Чун сулаймон ҳукм кун бар инсу ҷину мӯру мор

چون سلیمان حکم کن بر انس و جن و مور و مار

Чун кулем аллоҳ , наълин ду олам халъ кун

چون کلیم الله، نعلین دو عالم خلع کن

То з равад нил , соғар бахшадат парвардгор

تا ز رود نیل، ساغر بخشدت پروردگار

То броиии ҳамчуи исо бар сипеҳри чорумин

تا برآیی همچو عیسی بر سپهر چارمین

Чорпои табъро бигзор дар ин марғзор

چارپای طبع را بگذار در این مرغزار

Аз сироти алмстқими шаръ , по берун манеҳ

از صراط المستقیم شرع، پا بیرون منه

То туоне кард фардо аз сироти осони гузор

تا توانی کرد فردا از صراط آسان گذار

Дасти зан бар бар домани шаръи расӯли ҳошимӣ

دست زن بر بر دامن شرع رسول هاشمی

Зон ки бе он бодбон , киштӣ наёрӣ бар канор

زان که بی آن بادبان، کشتی نیاری بر کنار

Боиси эҷоди олам , Аҳмади мурсал ки ҳаст

باعث ایجاد عالم، احمد مرسل که هست

Офаринишро ба зот бе мисолаши ифтихор

آفرینش را به ذات بی مثالش افتخار

То наомад роизи шаръи ту дар майдони хок

تا نیامد رایض شرع تو در میدان خاک

Саркашӣ нагузошт аз сари аблақи лайл ва наҳор

سرکشی نگذاشت از سر ابلق لیل و نهار

Куфр шуд бо хоки яксон аз фурӯғи гавҳарат

کفر شد با خاک یکسان از فروغ گوهرت

Сояи хобоанди илм , хуршед чун гардад савор

سایه خواباند علم، خورشید چون گردد سوار

Буд чашми офариниш дар шкрхўоби адам

بود چشم آفرینش در شکرخواب عدم

Каз сабӯҳи бодаи ваҳдати ту будӣ мегусор

کز صبوح باده وحدت تو بودی میگسار

Соқии ибдоъ чун меҳр аз лаб мино гирифт

ساقی ابداع چون مهر از لب مینا گرفت

Чашми бедори ту будаш соғари гўҳрнгор

چشم بیدار تو بودش ساغر گوهرنگار

Бӯсаҳо бар даст худ зад хотами устоди сунъ

بوسه ها بر دست خود زد خاتم استاد صنع

То шуд аз лавҳи ту нақши офариниши комкор

تا شد از لوح تو نقش آفرینش کامکار

Аҳли дунёро зи роз охират додӣ хабар

اهل دنیا را ز راز آخرت دادی خبر

Хондӣ аз пушти варақ , рӯй варақро ошкор

خواندی از پشت ورق، روی ورق را آشکار

Маҳви гардиданд аз нури ту яксар анбиё

محو گردیدند از نور تو یکسر انبیا

Резади анҷум , чун шавад хуршеди тобони ошкор

ریزد انجم، چون شود خورشید تابان آشکار

Панҷ навбати кӯфтӣ дар чори рукн ва шаш ҷиҳат

پنج نوبت کوفتی در چار رکن و شش جهت

Ҳафт иқлӣми ҷаҳонро чун шутур кардӣ маҳор

هفت اقلیم جهان را چون شتر کردی مهار

Дар раҳи дайни бохтии дандони гавҳарбор ро

در ره دین باختی دندان گوهربار را

Рахнаи ин ҳснро кардӣ ба гавҳари устувор

رخنه این حصن را کردی به گوهر استوار

Аз ҷаҳони қонеъ ба нони хушки гаштӣ , вази карам

از جهان قانع به نان خشک گشتی، وز کرم

Неъмат рӯй замин бар аматон кардӣ нисор

نعمت روی زمین بر امتان کردی نثار

Моҳро кардӣ ба ангушти ҳилоли осои ду ним

ماه را کردی به انگشت هلال آسا دو نیم

Малики болоро мусаххари сохтӣ зини зулфиқор

ملک بالا را مسخر ساختی زین ذوالفقار

Кардӣ андари гоми аввал , сояи худро видоъ

کردی اندر گام اول، سایه خود را وداع

Чун сбкборон бурун рафтӣ азин нилии ҳисор

چون سبکباران برون رفتی ازین نیلی حصار

Сангро дар пилаи мӯъҷизи даровардӣ ба ҳарф

سنگ را در پله معجز درآوردی به حرف

Сохтани хасми ду дилро чун тарозуи сангсор

ساختن خصم دو دل را چون ترازو سنگسار

Чун сулаймонаст каз хотами ҷудо афтода аст

چون سلیمان است کز خاتم جدا افتاده است

Каъба то додааст аз кафи доманат бе ихтиёр

کعبه تا داده است از کف دامنت بی اختیار

Чун баҳор аз халқ хуш кардӣ муаттари хок ро

چون بهار از خلق خوش کردی معطر خاک را

« раҳмати ллъолмин » хондат азон , парвардгор

«رحمت للعالمین » خواندت ازان، پروردگار

Бо шафиъи алмзнбин , соиби фидоӣ ном туаст

با شفیع المذنبین، صائب فدای نام توست

Аз сари лутфу карам , тақсир ӯро дргзор

از سر لطف و کرم، تقصیر او را درگذار