Иқболманди он ки ба таъӣди кирдигор
اقبالمند آن که به تأیید کردگار
Дар зери по назар кунад аз авҷи эътибор
در زیر پا نظر کند از اوج اعتبار
Таъмири об ва гул накунад чун фурӯтанон
تعمیر آب و گل نکند چون فروتنان
Бар гирди худ зи лашкар дилҳо кашад ҳисор
بر گرد خود ز لشکر دلها کشد حصار
Обро ба ҳарфи хоҳиш агар ошно кунад
آب را به حرف خواهش اگر آشنا کند
Ғайр аз ризоӣ халқ нахоҳад зи кирдигор
غیر از رضای خلق نخواهد ز کردگار
Шаҳбози дилрабои саховат ба рӯй даст
شهباز دلربای سخاوت به روی دست
Дар паҳни дашти сина мардум кунад шикор
در پهن دشت سینه مردم کند شکار
Кораш буд заъифи навозӣ чу каҳрабо
کارش بود ضعیف نوازی چو کهربا
Бар хирман касе нашавад абри шуълаи бор
بر خرمن کسی نشود ابر شعله بار
Съиш ҳамеша сарф шавад дар ризои халқ
سعیش همیشه صرف شود در رضای خلق
Ҷузи кори ҳақ шитоб наварзад ба ҳеҷ кор
جز کار حق شتاب نورزد به هیچ کار
Бол эй мъдлтши сояи афканд
بال همای معدلتش سایه افکند
Нагузорад офтоб кунад ранги гули аФгор
نگذارد آفتاب کند رنگ گل افگار
Дар базм чун насими сбкрўҳ сар кунад
در بزم چون نسیم سبکروح سر کند
Дар разми ҳамчуи кӯҳ буд поиши устувор
در رزم همچو کوه بود پایش استوار
Нагузорад ақўё ба заъифон ситам кунанд
نگذارد اقویا به ضعیفان ستم کنند
Бандади забони шуълаи густохро ба хор
بندد زبان شعله گستاخ را به خار
Чун нахл пуршукуфа хӯрд санг агар ба фарқ
چون نخل پرشکوفه خورد سنگ اگر به فرق
Бо ҷабҳаи кушода чу гул зар кунад нисор
با جبهه گشاده چو گل زر کند نثار
Ҳар рӯз аз ғариби навозӣ равон кунад
هر روز از غریب نوازی روان کند
Чандини ғариби комрўоро ба ҳар диёр
چندین غریب کامروا را به هر دیار
Киштии шикастае агар уфтад ба бахт ӯ
کشتی شکسته ای اگر افتد به بخت او
Чандини сафинаи гавҳар раҳмат кунад нисор
چندین سفینه گوهر رحمت کند نثار
Чун гул диҳад ба хандаи рангини ҷавоб , агар
چون گل دهد به خنده رنگین جواب، اگر
Бар дил чу ғунча неш хӯрд аз забони хор
بر دل چو غنچه نیش خورد از زبان خار
Қуфл гирифтагӣ набӯд бар ҷабин ӯ
قفل گرفتگی نبود بر جبین او
Чун субҳи ханда рӯй барояд ба рӯзи бор
چون صبح خنده روی برآید به روز بار
Аз бода ғурур нагардад сиёҳи маст
از باده غرور نگردد سیاه مست
То шиша нашканад ба сараши хушкии мор
تا شیشه نشکند به سرش خشکی مار
Сад лаъли оташин агар уфтад ба даст ӯ
صد لعل آتشین اگر افتد به دست او
Дар як нафас ба бод диҳад чун зари шарор
در یک نفس به باد دهد چون زر شرار
Ғофили зи ёд ҳақ нашавад аз ҳуҷуми халқ
غافل ز یاد حق نشود از هجوم خلق
Бошад миёни баҳр ва занад сайр бар канор
باشد میان بحر و زند سیر بر کنار
Сарчашмаи Хизр буд аз халқи трзбон
سرچشمه خضر بود از خلق ترزبان
Сади Сикандарӣ буд аз аҳди устувор
سد سکندری بود از عهد استوار
Дунё наёядаш ба назари бошукӯҳи дайн
دنیا نیایدش به نظر باشکوه دین
Саҷҷодаи маснадаш буду сбҳаҳи дастёр
سجاده مسندش بود و سبحه دستیار
Яксон ба хос ва ом битобад чу офтоб
یکسان به خاص و عام بتابد چو آفتاب
Бар хораи санг лола фишонд чу навбаҳор
بر خاره سنگ لاله فشاند چو نوبهار
Соиб бигӯ сариҳ ки ин гули з боғ кист
صائب بگو صریح که این گل ز باغ کیست
Печида чанд ҳарф тавон гуфт ғунчаи вор ?
پیچیده چند حرف توان گفت غنچه وار؟
Дар гулшанӣ ки ин ҳамаи гул ҷӯш карда аст
در گلشنی که این همه گل جوش کرده است
Мисдоқи ин сифот ки бошад ба рӯзгор ?
مصداق این صفات که باشد به روزگار؟
Наввоби хоҷаи бўолҳсни он баҳр бе канор
نواب خواجه بوالحسن آن بحر بی کنار
Он раҳмати муҷассам ва он маънии виқор
آن رحمت مجسم و آن معنی وقار
Бо неку бад чу оина софаст ботинаш
با نیک و بد چو آینه صاف است باطنش
Нанашастааст бар дили мӯрии азуи ғубор
ننشسته است بر دل موری ازو غبار
Дар табъаш инқилоб набошад ба ҳеҷ боб
در طبعش انقلاب نباشد به هیچ باب
Чун об гавҳараст ситода ба як қарор
چون آب گوهرست ستاده به یک قرار
Бошад низоми малик ба рои матин ӯ
باشد نظام ملک به رای متین او
Бе ӯ низом по наниҳад дар миёни кор
بی او نظام پا ننهد در میان کار
Дар чашм ҳимматаш набӯд қадари сим ро
در چشم همتش نبود قدر سیم را
Ояд ба чашми шуълаи куҷои хурдаи шарор ?
آید به چشم شعله کجا خرده شرار؟
Ҳайрони тоқи абрӯии миҳроб тоъат аст
حیران طاق ابروی محراب طاعت است
Рӯй тавваҷуҳаш набӯд сӯии ҳеҷ кор
روی توجهش نبود سوی هیچ کار
Як нуқта дурӯғ нарондааст бар варақ
یک نقطه دروغ نرانده است بر ورق
Дар дудмони хома ӯ нест холи ор
در دودمان خامه او نیست خال عار
Бебод по намонад кас аз боди дастяш
بی باد پا نماند کس از باد دستیش
Шуд то гули пиёда ба тарафи чамани савор
شد تا گل پیاده به طرف چمن سوار
Дилҳои музтариб шударо ӯст чораи ҷӯй
دلهای مضطرب شده را اوست چاره جوی
Симобро ба даст навозиш диҳад қарор
سیماب را به دست نوازش دهد قرار
Рӯй дилаш буд ба худо ҳар куҷо ки ҳаст
روی دلش بود به خدا هر کجا که هست
Меъмори рӯ ба қибла банно карда ин диёр
معمار رو به قبله بنا کرده این دیار
Қадари сухани шиноси хдиў аз рӯй лутф
قدر سخن شناس خدیو از روی لطف
Гӯшӣ ба достони ман длшкстаҳи дор
گوشی به داستان من دلشکسته دار
Шаш сол беш рафт ки аз Исфаҳон ба ҳинд
شش سال بیش رفت که از اصفهان به هند
Афтодааст тавсани азми марои гузор
افتاده است توسن عزم مرا گذار
Дар сояи ҳимояти сарви риёзи ту
در سایه حمایت سرو ریاض تو
Осӯда бӯдаам зи ситамҳои рӯзгор
آسوده بوده ام ز ستم های روزگار
Маҳсуди рӯзгор , зФрхон ки ҳамчу ӯ
محسود روزگار، ظفرخان که همچو او
Дарёдилии нишони надиҳади чашми рӯзгор
دریادلی نشان ندهد چشم روزگار
Гуё дуои хайри падар дар паии ту буд
گویا دعای خیر پدر در پی تو بود
Коизди турои чунин писарӣ дод комгор
کایزد ترا چنین پسری داد کامگار
Ҳафтод солаи волид перӣаст банда ро
هفتاد ساله والد پیری است بنده را
Каз тарбият буд ба маниши ҳақ бе шумор
کز تربیت بود به منش حق بی شمار
Овардааст ҷазбаи густохи шавқи ман
آورده است جذبه گستاخ شوق من
Аз Исфаҳон ба агара влоҳўрши ашкбор
از اصفهان به اگره ولاهورش اشکبار
Зон пештар каз агара ба маъмураи дкн
زان پیشتر کز اگره به معموره دکن
Ояд Аннани гусастатар аз сайли навбаҳор
آید عنان گسسته تر از سیل نوبهار
Ин роҳи даврро зи сари шавқ тай кунад
این راه دور را ز سر شوق طی کند
Бо қомати хамида ва бо пайкар назор
با قامت خمیده و با پیکر نزار
Дорам умеди рухсатӣ аз остони ту
دارم امید رخصتی از آستان تو
эй остонати каъбаи умеди рӯзгор
ای آستانت کعبه امید روزگار
Мақсӯд чун з омаданаши бурдан ман аст
مقصود چون ز آمدنش بردن من است
Лабро ба ҳарфи рухсат ман кун гуҳари нисор
لب را به حرف رخصت من کن گهر نثار
Бо ҷабҳае кушодатар аз офтоби субҳ
با جبهه ای گشاده تر از آفتاب صبح
Дасти дуо ба бадарғаи роҳ ман барор
دست دعا به بدرقه راه من برآر