Агар чаҳ аз нафаси гарми барқи сӯзонам

اگر چه از نفس گرم برق سوزانم

Садаф чу вокнди оғӯш , абри нисонм

صدف چو واکند آغوش، ابر نیسانم

Агар ба мори расми санги мағзи пардозам

اگر به مار رسم سنگ مغز پردازم

Вагар ба мӯри расми хотами сулаймонам

وگر به مور رسم خاتم سلیمانم

зи табъи ман чаману анҷуман буд равшан

ز طبع من چمن و انجمن بود روشن

Чу гул ба гулшан ва чун шамъ дар шабистонам

چو گل به گلشن و چون شمع در شبستانم

Чаро сухан ба сари зулфи калак ман накунад ?

چرا سخن به سر زلف کلک من نکند؟

Баҳор мечакад аз хати ҳамчуи райҳонам

بهار می چکد از خط همچو ریحانم

Малоҳат аз сухани ман баради лаби Юсуф

ملاحت از سخن من برد لب یوسف

Намак ба шӯр қиёмат диҳад намакдонам

نمک به شور قیامت دهد نمکدانم

Ба тӯтии оина аз шарм рӯй нанамояд

به طوطی آینه از شرم روی ننماید

Чу рӯ ба сафҳа кунад калаки шкроФшонм

چو رو به صفحه کند کلک شکرافشانم

зи ҷӯии шери биногваши обхўрд ман аст

ز جوی شیر بناگوش آبخورد من است

Дами Масеҳ гаронаст бар гулистонам

دم مسیح گران است بر گلستانم

Ба зер зулф хазад холи чеҳраи Юсуф

به زیر زلف خزد خال چهره یوسف

Чу нуқта рез шавад калаки ънброФшонм

چو نقطه ریز شود کلک عنبرافشانم

зи оби гавҳари худ парда барнаме дорам

ز آب گوهر خود پرده برنمی دارم

Мабод чашм кунад аз ҳубоб , Аммонам

مباد چشم کند از حباب، عمانم

Ҳазор хайли ғизоли рамида сайд кунад

هزار خیل غزال رمیده صید کند

Шавад чу гарми Аннани табъ арш ме донам

شود چو گرم عنان طبع عرش می دانم

Ҳамеша аз сухани рости коми ман талх аст

همیشه از سخن راست کام من تلخ است

Азон ба хотири мардуми гарон чу бӯҳтонам

ازان به خاطر مردم گران چو بهتانم

Чу шона , арра ба фарқам намӯд дандони тез

چو شانه، اره به فرقم نمود دندان تیز

Ба ҷурми ин ки чаро мӯшикофи давронам

به جرم این که چرا موشکاف دورانم

Кадоми рахнаи дилро чу ғунчаи бахяи занам ?

کدام رخنه دل را چو غنچه بخیه زنم؟

Хазони зи шаш ҷиҳат оварда рӯ ба бустонам

خزان ز شش جهت آورده رو به بستانم

Ҳумо кашад гуҳ хӯрдани зи устихонами хор

هما کشد گه خوردن ز استخوانم خار

зи бас ки реша давонидааст неш дар ҷонам

ز بس که ریشه دوانده است نیش در جانم

Тавон зи барги гулӣ теша зад маро бар по

توان ز برگ گلی تیشه زد مرا بر پا

Буд бар об чу қасри ҳубоб , бунёнам

بود بر آب چو قصر حباب، بنیانم

Ба ҷурми ин ки дам аз сидқ май занам чун субҳ

به جرم این که دم از صدق می زنم چون صبح

Лаболабаст зи хӯни шафақи гиребонам

لبالب است ز خون شفق گریبانم

Рисондаам ҷигари ташнаро ба чашмаи теғ

رسانده ام جگر تشنه را به چشمه تیغ

На ҳамчуи Хизри ҳаводори оби ҳайвонам

نه همچو خضر هوادار آب حیوانم

Ҳамеша хор равад пеши сайл ва ин аҷаб аст

همیشه خار رود پیش سیل و این عجب است

Ки сайл ашк равад пеши пеши мижгонам

که سیل اشک رود پیش پیش مژگانم

зи бас ки чашми ман аз бахти тираи Роми хӯрда (аст )

ز بس که چشم من از بخت تیره رم خورده (است)

зи сояи пару боли ҳумои гризонм

ز سایه پر و بال هما گریزانم

Агар чаҳ ғунчаи дил афтодаам дарин гулшан

اگر چه غنچه دل افتاده ام درین گلشن

Занад ба субҳ , шикархандаҳо гиребонам

زند به صبح، شکرخنده ها گریبانم

зи хирманӣ пркоҳӣ набардаам ҳаргиз

ز خرمنی پرکاهی نبرده ام هرگز

Чаҳ барқи реша давонидааст дар нистонм ?

چه برق ریشه دوانده است در نیستانم؟

Ғурури ман ба фалаки сари фурӯ наме орад

غرور من به فلک سر فرو نمی آرد

Шикастааст сари офтоби чавгонам

شکسته است سر آفتاب چوگانم

Кулоҳи гӯша ба хуршеду моҳ май шиканам

کلاه گوشه به خورشید و ماه می شکنم

Ба ин ғурур ки мдҳтгри зФрхонм

به این غرور که مدحتگر ظفرخانم

зи навбаҳори сахояш чу қатра рез шавад

ز نوبهار سخایش چو قطره ریز شود

Қисм хӯрд ба сари калак , абри нисонм

قسم خورد به سر کلک، ابر نیسانم

Ба фикри шуълаи райш чу сар ба ҷайб барам

به فکر شعله رایش چو سر به جیب برم

Чароғи таври براردи сар аз гиребонам

چراغ طور برآرد سر از گریبانم

Ба васфи табъаш агар трзбон шавад , чаҳ аҷаб

به وصف طبعش اگر ترزبان شود، چه عجب

Ки ҷӯшад аз қадами хомаи оби ҳайвонам

که جوشد از قدم خامه آب حیوانم

Нафас чу барқ занад бар сиёҳи хаймаи ҳарф

نفس چو برق زند بر سیاه خیمه حرف

Агар зи теғи адуи сӯз ӯ сухани ронам

اگر ز تیغ عدو سوز او سخن رانم

Баланди бахти нҳоло ! баҳори трбито !

بلند بخت نهالا! بهار تربیتا!

Ки аз насими ҳаводоряти гулистонам

که از نسیم هواداریت گلستانم

Ҳуқуқи тарбиятатро ки дар тараққии бод

حقوق تربیتت را که در ترقی باد

Забон куҷост ки дар ҳазратат фурӯ хонам

زبان کجاست که در حضرتت فرو خوانم

Ту пойтахти суханро ба даст ман додӣ

تو پایتخت سخن را به دست من دادی

Ту тоҷ мадҳ наҳодӣ ба фарқи девонам

تو تاج مدح نهادی به فرق دیوانم

Ба рӯй сафҳаи мадҳат ки чашми бади мрсод

به روی صفحه مدحت که چشم بد مرساد

Гушӯд дидаи шқи хомаи схндонм

گشود دیده شق خامه سخندانم

з рӯй гарм ту ҷӯшед хӯни маънии ман

ز روی گرم تو جوشید خون معنی من

Кашид ҷазби ту ин лаъл аз раги конам

کشید جذب تو این لعل از رگ کانم

Ту ҷони зи дахли баҷои мисра маро додӣ

تو جان ز دخل بجا مصرع مرا دادی

Ту дар фасоҳат додӣ хитоби сҳбонм

تو در فصاحت دادی خطاب سحبانم

зи диққати ту ба маънӣ чунон шудам борӣк

ز دقت تو به معنی چنان شدم باریک

Ки ме тавон ба дил мӯр кард пинҳонам

که می توان به دل مور کرد پنهانم

Чу зулфи сунбул , абёти ман парешон буд

چو زلف سنبل، ابیات من پریشان بود

Надошт турраи шероза рӯй девонам

نداشت طره شیرازه روی دیوانم

Ту ғунчаи сохтӣ авроқи боди бардаи ман

تو غنچه ساختی اوراق باد برده من

Вагарна хор намемонад аз гулистонам

وگرنه خار نمی ماند از گلستانم

Ту мушти мушти гуҳар чун садаф ба ман додӣ

تو مشت مشت گهر چون صدف به من دادی

Чу гули ту зар ба сипари рехтӣ ба домонам

چو گل تو زر به سپر ریختی به دامانم

Тариқи шукргузории ин ҳуқуқи ин буд

طریق شکرگزاری این حقوق این بود

Ки дар рикоби ту нақд равон барафшонам

که در رکاب تو نقد روان برافشانم

Ба дасти ҷазба чу дилҷӯеи ризои падар

به دست جذبه چو دلجویی رضای پدر

зи ҳинди сӯй ватан мекашад гиребонам :

ز هند سوی وطن می کشد گریبانم:

Кунун сари ҳамаи илтифотҳо он аст

کنون سر همه التفات ها آن است

Ки як ду соли диҳии рухсати сафоҳонам

که یک دو سال دهی رخصت صفاهانم

Кушода рӯй кунӣ ҳамчуи гули видоъи маро

گشاده روی کنی همچو گل وداع مرا

Шикаста дил накунӣ пеши ъндлибонм

شکسته دل نکنی پیش عندلیبانم

Насиби шуълаи ҷуволаи боди хирмани ман

نصیب شعله جواله باد خرمن من

Агар ба маҳз расӣдани Аннани нгрдонм

اگر به محض رسیدن عنان نگردانم