Агар на мади бисмии аллоҳ будӣ тоҷи унвон ҳо

اگر نه مدِّ بسم‌الله بودی تاجِ عنوان‌ها

Нагаштӣ то қиёмати нави хати шерозаи девон ҳо

نگشتی تا قیامت نوْ خطِ شیرازه دیوان‌ها

На танҳо каъба саҳройӣаст дорад каъбаи дили ҳам

نه‌ تنها کعبه صحرایی‌ست دارد کعبهٔ دل هم

Ба гирди хештан аз вусъати машраби биёбон ҳо

به گِردِ خویشتن از وسعتِ مشرب، بیابان‌ها

Ба фикри нестӣ ҳаргиз намеуфтанд мағрурон

به فکرِ نیستیْ هرگز نمی‌اُفتند مغروران

Агарчӣ сӯрати миқроз ло дорад гиребон ҳо

اگرچه صورتِ مِقراضْ «لا» دارد گریبان‌ها

Сари шӯрида Эй овардаам аз водии маҷнӯн

سرِ شوریده‌ای آورده‌ام از وادیِ مجنون

Тиҳӣ созед аз санги маломати ҷайбу домон ҳо

تُهی سازید از سنگِ مَلامت جِیب و دامان‌ها

Ҳаёти ҷовдони хоҳӣ ба саҳрои қаноати рӯ

حیاتِ جاودان خواهیْ به صحرایِ قناعت رو

Ки дорад ёд ҳар мӯрӣ дар он водии сулаймон ҳо

که دارد یادِ هر موری، در آن وادی سلیمان‌ها

Гулистони суханро тоза рӯ дорад лаби хушкам

گلستانِ سخن را تازه‌رو دارد، لبِ خشکم

Ки ҷузи ман май расонад дар суфоли хушк , райҳонҳо ?

کِه جز من می‌رساند در سُفالِ خشک، ریحان‌ها؟

Наме бинии зи истиғно ба зери по наме доне

نمی‌بینی زِ اِستغنا به زیرِ پا نمی‌دانی

Ки охир мешавад хори сари девор , мижгон ҳо

که آخر می‌شود خارِ سرِ دیوار، مژگان‌ها

Кадомин неъмати алвон буд дар хоки ғайр аз хӯн ?

کدامین نعمتِ اَلوان بُوَد در خاکْ غیر از خون؟

зи хиҷлат барнаме дорад фалаки сарпӯш ин хон ҳо

زِ خِجلَت برنمی‌دارد فَلَک سرپوشِ این خوان‌ها

Чунон аз фикри соиби шӯри афтодаи сет дар олам

چنان از فکرِ صائب شور افتاده‌ست در عالم

Ки мурғони ин сухан доранд бо ҳам дар гулистон ҳо

که مرغان این سخن دارند با همْ در گلستان‌ها