Вақти он каси хуш ки лабро бар лаби паймонаи баст

وقت آن کس خوش که لب را بر لب پیمانه بست

Ҷабҳаро чун хишт бар хок дар майхонаи баст

جبهه را چون خشت بر خاک در میخانه بست

Бо сияҳ чашмон намеҷӯшад дили маҷнӯни мо

با سیه چشمان نمی جوشد دل مجنون ما

Доғ хӯнҳо хӯрд то худро бар ин девонаи баст

داغ خونها خورد تا خود را بر این دیوانه بست

Ваъдаи бӯси орзӯии ташнаро дар хоб кард

وعده بوس آرزوی تشنه را در خواب کرد

Дидаи ин Тифлро ширинии афсонаи баст

دیده این طفل را شیرینی افسانه بست

Гар мулоим бигузарӣ аз Машҳади мо айб нест

گر ملایم بگذری از مشهد ما عیب نیست

Шамъи нахли муми баҳри мотам парвона нест

شمع نخل موم بهر ماتم پروانه نیست

Чун напечанд ба афсуни дасти густохи маро ?

چون نپیچاند به افسون دست گستاخ مرا؟

Зулфи таррорӣ ки битавонад забон шона нест

زلف طراری که بتواند زبان شانه نیست

Хоки мо аз офияти ободи хомӯшон буд

خاک ما از عافیت آباد خاموشان بود

Ҳарф натавон бар лаби мо чун лаби паймонаи баст

حرف نتوان بر لب ما چون لب پیمانه بست

намекунӣ манъи сиришк аз дидаи хўнбори ман

می کنی منع سرشک از دیده خونبار من

Ҷузи ту эй мижгон ки дар бар рӯй соҳибхонаи баст ?

جز تو ای مژگان که در بر روی صاحبخانه بست؟

Мӯҳтасиби дасти таъаддигар чунин созад дароз

محتسب دست تعدی گر چنین سازد دراز

Дар гулӯӣ шиша хоҳад сбҳаҳи сад донаи баст

در گلوی شیشه خواهد سبحه صد دانه بست