Хати сабзӣ ки зи пушти лаб ҷонон бархест

خط سبزی که ز پشت لب جانان برخاست

Раг абрӣаст ки аз чашма ҳайвон бархест

رگ ابری است که از چشمه حیوان برخاست

намекунад баси дили пари обиларо шқ чу анор

می کند بس دل پر آبله را شق چو انار

Чун ба , ин гирд каз он себ занхдон бархест

چون به، این گرد کز آن سیب زنخدان برخاست

Хат покӣаст бар ойӣнаи сафои ҷавҳар ро

خط پاکی است بر آیینه صفا جوهر را

Аз рух ӯ хати мишкӣн ба чаҳ унвон бархест ?

از رخ او خط مشکین به چه عنوان برخاست؟

Хок дар косаи хуршед ҷҳонтоб кунад

خاک در کاسه خورشید جهانتاب کند

Ин ғуборӣ ки азон чеҳра тобон бархест

این غباری که ازان چهره تابان برخاست

Зон хати сабз каз он чеҳра гулранг дамид

زان خط سبز کز آن چهره گلرنگ دمید

Мӯӣ аз сабза бар андом гулистон бархест

موی از سبزه بر اندام گلستان برخاست

Фитнаро олами пари шӯри камар май бандад

فتنه را عالم پر شور کمر می بندد

Магар аз ҷои худ он сарв хиромон бархест ?

مگر از جای خود آن سرو خرامان برخاست؟

Пеши дарёии пари оташ чаҳ намояди шарарӣ ?

پیش دریای پر آتش چه نماید شرری؟

Лолаи афкандаи сар аз хок шаҳидон бархест

لاله افکنده سر از خاک شهیدان برخاست

Ғӯта дар чашма хуршед занад дидаи варӣ

غوطه در چشمه خورشید زند دیده وری

Ки чу шабнами сабк аз гулшан имкон бархест

که چو شبنم سبک از گلشن امکان برخاست

намешавад дар сафи ушшоқи илм , ҷонбозӣ

می شود در صف عشاق علم، جانبازی

Ки ба таъзими хиромаши зи сар ҷон бархест

که به تعظیم خرامش ز سر جان برخاست

Рафтан аз олами пуршӯр ба аз омадан аст

رفتن از عالم پرشور به از آمدن است

Ғунчаи дилтанг ба боғ омад ва хандон бархест

غنچه دلتنگ به باغ آمد و خندان برخاست

Барад аз серумаи чунон гӯшаи чашмати ором

برد از سرمه چنان گوشه چشمت آرام

Ки нафаси сӯхта аз хок сафоҳон бархест

که نفس سوخته از خاک صفاهان برخاست

То ман аз грмрўии бодияи паймои гаштам

تا من از گرمروی بادیه پیما گشتم

Аз раҳи каъбаи равони хор муғелон бархест

از ره کعبه روان خار مغیلان برخاست

Нашуд аз хӯни ҷигари даст ва даҳонаш рангин

نشد از خون جگر دست و دهانش رنگین

Ҳар ки соиби зи сари неъмат алвон бархест

هر که صائب ز سر نعمت الوان برخاست