Қади мавзуни ту рӯзӣ ки ба ҷавлон бархест

قد موزون تو روزی که به جولان برخاست

Ҳар киро буд дилӣ , аз сар имон бархест

هر که را بود دلی، از سر ایمان برخاست

Хори хори дилам аз сина намоён гардид

خار خار دلم از سینه نمایان گردید

Бахя танг руфӯем з гиребон бархест

بخیه تنگ رفویم ز گریبان برخاست

Шарм ишқаст ки помол нагардад ҳаргиз

شرم عشق است که پامال نگردد هرگز

Лолаи афкандаи сар аз хок шаҳидон бархест

لاله افکنده سر از خاک شهیدان برخاست

Ки дигар зи аҳли карами раҳм ба муҳтоҷ кунад ?

که دگر ز اهل کرم رحم به محتاج کند؟

Абр бо дидаи хушк аз лаб Аммон бархест

ابر با دیده خشک از لب عمان برخاست

Бар дили ғунча агар хӯрд насимии густох

بر دل غنچه اگر خورد نسیمی گستاخ

Шӯри маҳшар ба дили байзаи з мурғон бархест

شور محشر به دل بیضه ز مرغان برخاست

Ҳиммати обилаи пои талабро нозам !

همت آبله پای طلب را نازم!

Ки ба машшотагии хор муғелон бархест

که به مشاطگی خار مغیلان برخاست

Зад ҳамон рӯз ки бо ғунчаи маҳҷӯби ту лоф

زد همان روز که با غنچه محجوب تو لاف

Қуфли шарм аз даҳани писта хандон бархест

قفل شرم از دهن پسته خندان برخاست

Ҳамдамии сайри мақомоти нафармуд ӯ ро

همدمی سیر مقامات نفرمود او را

Неи мо то ба чаҳ толеъи з Нитсаатон бархест

نی ما تا به چه طالع ز نیستان برخاست

Бугсал аз аҳли карам то шавадат пояи баланд

بگسل از اهل کرم تا شودت پایه بلند

Садаф аз хок ба як резиш Нитсаон бархест

صدف از خاک به یک ریزش نیسان برخاست

Қолабӣ нест сухансанҷӣ мо чун тӯтӣ

قالبی نیست سخن سنجی ما چون طوطی

Булбули мо зи дили байза ғзлхўон бархест

بلبل ما ز دل بیضه غزلخوان برخاست