Нест мумкин бар гирифтани дида аз рӯйиши маро

نیست ممکن بر گرفتن دیده از رویش مرا

Аррагар бар сар гузорад чини абрӯяши маро

اره گر بر سر گذارد چین ابرویش مرا

Хору хасро душманӣ чун барқ ъолмсўз нест

خار و خس را دشمنی چون برق عالمسوز نیست

Орзӯ нагузошт дар дили тундии хеши маро

آرزو نگذاشت در دل تندی خویش مرا

намешавад сад оҳ , чун миҷмар агар оҳии кашам

می شود صد آه، چون مجمر اگر آهی کشم

Рахна кард аз бас ба дили мижгони дилҷӯяши маро

رخنه کرد از بس به دل مژگان دلجویش مرا

Шикваҳо дар дили гиреҳ зон чини абрӯи доштам

شکوه ها در دل گره زان چین ابرو داشتم

Серума гуфтор шуд чашми сухангӯяши маро

سرمه گفتار شد چشم سخنگویش مرا

Чун сапанд аз базми худ чандон ки даврам ме кунад

چون سپند از بزم خود چندان که دورم می کند

намекашад бе тобии дил ҳамчунон сӯяши маро

می کشد بی تابی دل همچنان سویش مرا

Тӯтӣ аз ойӣна мегӯйанд меояд ба ҳарф

طوطی از آیینه می گویند می آید به حرف

Чун ба лаб зад меҳри ҳайрат , дидани рӯйиши маро ?

چون به لب زد مهر حیرت، دیدن رویش مرا؟

Он ки чун Юсуф ба нақди ҷон харидораш шудам

آن که چون یوسف به نقد جان خریدارش شدم

Нест вазни барги коҳӣ дар тарозуяши маро

نیست وزن برگ کاهی در ترازویش مرا

Аз дами теғи тағофул рӯй гардон чун шавам ?

از دم تیغ تغافل روی گردان چون شوم؟

Сайл натавонист бурдан аз сари кӯяши маро

سیل نتوانست بردن از سر کویش مرا

Сарв бар ойӣнаам чун занг меояд гарон

سرو بر آیینه ام چون زنگ می آید گران

Ҳаст дар мади назар то қади дилҷӯяши маро

هست در مد نظر تا قد دلجویش مرا

Назри хоки остонаши саҷда Эй дорам зи давр

نذر خاک آستانش سجده ای دارم ز دور

Ман кӣм то қибла гардад тоқи абрӯяши маро ?

من کیم تا قبله گردد طاق ابرویش مرا؟

Рӯ намегирданд аз теғи тағофули ҷуръатам

رو نمی گرداند از تیغ تغافل جرأتم

Каз рамидани ром худ кардааст оҳӯяши маро

کز رمیدن رام خود کرده است آهویش مرا

Нест танҳо печу тоби ман азон мӯии миён

نیست تنها پیچ و تاب من ازان موی میان

Мӯии оташ дида дорад ҳар сари мӯяши маро

موی آتش دیده دارد هر سر مویش مرا

Дигаронрогар ба кӯяши пой дар гул рафта аст

دیگران را گر به کویش پای در گل رفته است

Дар дил сангаст соиби пой дар кӯяши маро

در دل سنگ است صائب پای در کویش مرا