Май барад аз ҳуши пеш аз омадани бӯяши маро

می برد از هوش پیش از آمدن بویش مرا

Нест ҷузи ҳасрат , насиби дида аз рӯйиши маро

نیست جز حسرت، نصیب دیده از رویش مرا

Бо хаёл ӯ назар бозӣ намеояд зи ман

با خیال او نظر بازی نمی آید ز من

Бас ки тарсидааст чашм аз тундии хеши маро

بس که ترسیده است چشم از تندی خویش مرا

Дар раги абри сияҳи умед боронаст беш

در رگ ابر سیه امید باران است بیش

Як сар мӯ нест бим аз чини абрӯяши маро

یک سر مو نیست بیم از چین ابرویش مرا

Гар чу мижгони сад забон пайдо кунам , чун мардумак

گر چو مژگان صد زبان پیدا کنم، چون مردمک

Меҳр бар лаб мезанад чашми сухангӯяши маро

مهر بر لب می زند چشم سخنگویش مرا

Аз насиҳат ҳар қадар меоварам дилро ба роҳ

از نصیحت هر قدر می آورم دل را به راه

Май барад аз роҳи берун , қади дилҷӯяши маро

می برد از راه بیرون، قد دلجویش مرا

Нест пинҳони печу тоби ман зи қаду зулф ӯ

نیست پنهان پیچ و تاب من ز قد و زلف او

Даст чун мӯии камари печида ҳар мӯяши маро

دست چون موی کمر پیچیده هر مویش مرا

Барги айши ман дар айёми хазон омода аст

برگ عیش من در ایام خزان آماده است

То ба гул рафтааст по чун сарв дар кӯяши маро

تا به گل رفته است پا چون سرو در کویش مرا

Гарчи зон сангин дил омад борҳои поиш ба санг

گرچه زان سنگین دل آمد بارها پایش به سنگ

Ҳамчунон бе тобии дил май баради сӯяши маро

همچنان بی تابی دل می برد سویش مرا

Чашми ҳайрон гар шавад чун зулфи сар то пои ман

چشم حیران گر شود چون زلف سر تا پای من

Нест соиби сирӣ аз назораи рӯйиши маро

نیست صائب سیری از نظاره رویش مرا