Ба дил чу кӯҳ , гарон гарчи ин куҳан дайраст

به دل چو کوه، گران گرچه این کهن دیرست

Ғаниматаст ки сайлоби мо сбксирст

غنیمت است که سیلاب ما سبکسیرست

Дилӣ ки болу пар ҳимматаш нарехта аст

دلی که بال و پر همتش نریخته است

Агарчӣ дар таҳ хокаст , осмон сайраст

اگرچه در ته خاک است، آسمان سیرست

Маро ба майкадаи азми шикасти тавбаи расонад

مرا به میکده عزم شکست توبه رساند

Расад ба нияти худ ҳар ки нияташ хайраст

رسد به نیت خود هر که نیتش خیرست

зи нақши худ натавонади гузашти кӯтаҳи байн

ز نقش خود نتواند گذشت کوته بین

Агар ба каъба равад бути параст , дар дайраст

اگر به کعبه رود بت پرست، در دیرست

Ба худ наёмадани аҳли ишқ танбеҳӣ аст

به خود نیامدن اهل عشق تنبیهی است

Ки ошнои худ , ошноӣ ғайраст

که آشنایی خود، آشنایی غیرست

зи қлқли бт меорифӣ шавад огоҳ

ز قلقل بط می عارفی شود آگاه

Ки бо хабар чу сулаймони зи мантиқи алтирст

که با خبر چو سلیمان ز منطق الطیرست

Мадори чашми иқомати зи давлати дунё

مدار چشم اقامت ز دولت دنیا

Ки сояи пару боли ҳумои сбксирст

که سایه پر و بال هما سبکسیرست

Ҷавоби он ғазаласт ин ки озарӣ фармуд

جواب آن غزل است این که آذری فرمود

Ки ноумед мабошед , оқибат хайраст

که ناامید مباشید، عاقبت خیرست