Маро аз тираи бахтии шикваи биҷост

مرا از تیره بختی شکوه بیجاست

Ки анбари нили чашм захм дарёст

که عنبر نیل چشم زخم دریاست

зи дилтангӣ , саводи дидаи мӯр

ز دلتنگی، سواد دیده مور

Марои пеши назар домон саҳрост

مرا پیش نظر دامان صحراست

Хумори ноМуродии ҳуш бахш аст

خمار نامرادی هوش بخش است

Шароби Комронӣ ғифлат афзост

شراب کامرانی غفلت افزاست

Набошад қонеъонро дард ноёфт

نباشد قانعان را درد نایافت

Дил хурсандро ҷинат муҳайёст

دل خرسند را جنت مهیاست

Чу марҷони ризқи мо хӯнаст , ҳар чанд

چو مرجان رزق ما خون است، هر چند

Аннани баҳр дар сарпанҷаи мост

عنان بحر در سرپنجه ماست

Ҷаҳон дар дидааш ойӣна зорӣ аст

جهان در دیده اش آیینه زاری است

Ба нури ишқ ҳар чашмӣ ки биност

به نور عشق هر چشمی که بیناست

Бар он соҳиби сухан раҳмаст соиб

بر آن صاحب سخن رحم است صائب

Ки дахлаши мунҳасир дар дахли биҷост !

که دخلش منحصر در دخل بیجاست!