Дӯши базм аз шӯри мо як синаи пурҷӯш буд

دوش بزم از شور ما یک سینه پرجوش بود

Талхӣ май маҳв дар гулбонги нўшонўш буд

تلخی می محو در گلبانگ نوشانوش بود

Наргиси махмури хӯни ақл дар паймона дошт

نرگس مخمور خون عقل در پیمانه داشت

Ҷилваи мастонаи сайлоби матоъи ҳуш буд

جلوه مستانه سیلاب متاع هوش بود

Гарчи доман мекашид аз сояи худ сарв ӯ

گرچه دامن می کشید از سایه خود سرو او

Боғ бар гули танг аз хамёзаи оғӯш буд

باغ بر گل تنگ از خمیازه آغوش بود

Бар намеомад садо аз ҳеҷ каси ғайр аз сапанд

بر نمی آمد صدا از هیچ کس غیر از سپند

Шамъи маҷлис бо забони оташини хомӯш буд

شمع مجلس با زبان آتشین خاموش بود

Тираи бахтии ҳамчуи доғи лола дар хӯн ме тапид

تیره بختی همچو داغ لاله در خون می تپید

Аз фурӯғ май дару девори атласи пӯш буд

از فروغ می در و دیوار اطلس پوش بود

Дар қафаси теғи забони мо баромад аз ниёам

در قفس تیغ زبان ما برآمد از نیام

Шуълаи овози мо дар гулистони хаси пӯш буд

شعله آواز ما در گلستان خس پوش بود

Гулшан аз хомӯшии мо парда тасвир шуд

گلشن از خاموشی ما پرده تصویر شد

Хӯни гул аз шуълаи овози мо дар ҷӯш буд

خون گل از شعله آواز ما در جوش بود

Ҳеҷ касро соиб аз аҳли сухан рӯзӣ нашуд

هیچ کس را صائب از اهل سخن روزی نشد

Ончӣ аз асбоби ъушрати қисмати мо дӯш буд

آنچه از اسباب عشرت قسمت ما دوش بود