Осмонро хона занбӯр медонем мо

آسمان را خانه زنبور می دانیم ما

Анҷумашро дидаҳои шӯр медонем мо

انجمش را دیده های شور می دانیم ما

Ншأаҳи саршор дар майхона афлок нест

نشأه سرشار در میخانه افلاک نیست

Субҳро хамёза махмур медонем мо

صبح را خمیازه مخمور می دانیم ما

Ҷузи фазои дил , ба зери осмон ҳар ҷо ки ҳаст

جز فضای دل، به زیر آسمان هر جا که هست

Тангтар аз чашми танг мӯр медонем мо

تنگتر از چشم تنگ مور می دانیم ما

Неъмат алвон надорад ғайри хӯн хӯрдани самар

نعمت الوان ندارد غیر خون خوردن ثمر

Қадари нони хушку об шӯр медонем мо

قدر نان خشک و آب شور می دانیم ما

Ҳар ки май пӯшади зи бедории назари дилҳои шаб

هر که می پوشد ز بیداری نظر دلهای شب

Дар тариқи маърифат шбкўр медонем мо

در طریق معرفت شبکور می دانیم ما

Заррае холӣ азон хуршед ъолмсўз нест

ذره ای خالی ازان خورشید عالمسوز نیست

Лоларо фонӯси шамъ тавр медонем мо

لاله را فانوس شمع طور می دانیم ما

Чун буруни оради шароби лаъли моро аз хумор ?

چون برون آرد شراب لعل ما را از خمار؟

Хӯни дилро бода кам зӯр медонем мо

خون دل را باده کم زور می دانیم ما

Ҳар суфолиро ки аз обаш дилӣ гардад хунак

هر سفالی را که از آبش دلی گردد خنک

Ба зи чинии хона фағфур медонем мо

به ز چینی خانه فغفور می دانیم ما

намекашад моро каҷӣ дар хоку хӯн чун теғи каҷ

می کشد ما را کجی در خاک و خون چون تیغ کج

Ростиро роят Мансур медонем мо

راستی را رایت منصور می دانیم ما

Дидаи мо аз рухи мастур равшан ме шавад

دیده ما از رخ مستور روشن می شود

Чеҳра бешармро бенур медонем мо

چهره بی شرم را بی نور می دانیم ما

Гарчи мо бо моҳи канъони зер як пероҳанем

گرچه ما با ماه کنعان زیر یک پیراهنیم

Аз ҳаёи худро ҳамон маҳҷӯр медонем мо

از حیا خود را همان مهجور می دانیم ما

Содаи лавҳии байн , ки худро бо камоли ихтиёр

ساده لوحی بین، که خود را با کمال اختیار

Аз ғалати бинии ҳамон маҷбур медонем мо

از غلط بینی همان مجبور می دانیم ما

Бо дили маҷрӯҳи мо ҳар каси хунак бар ме хӯрд

با دل مجروح ما هر کس خنک بر می خورد

Бетакаллуф , марҳам кофур медонем мо

بی تکلف، مرهم کافور می دانیم ما

Ҳар ки бар айб касон дорад назар аз айби хеш

هر که بر عیب کسان دارد نظر از عیب خویش

Гар саропо чашм бошад , кӯр медонем мо

گر سراپا چشم باشد، کور می دانیم ما

Хона ҳар дил ки аз сайлоб бе зинҳори ишқ

خانه هر دل که از سیلاب بی زنهار عشق

намешавад зеру зибр , маъмур медонем мо

می شود زیر و زبر، معمور می دانیم ما

Дидаи мо чун шавад равшани зи дидори биҳишт ?

دیده ما چون شود روشن ز دیدار بهشت؟

Золи дунёро зи мастӣ ҳур медонем мо

زال دنیا را ز مستی حور می دانیم ما

Чашми мо аз серумаи тавҳид то равшан шуда аст

چشم ما از سرمه توحید تا روشن شده است

Санглохи ин ҷаҳонро тавр медонем мо

سنگلاخ این جهان را طور می دانیم ما

Нест соиб дар нигоҳи гарми моро ихтиёр

نیست صائب در نگاه گرم ما را اختیار

Ин кашиш аз ҷониб манзур медонем мо

این کشش از جانب منظور می دانیم ما