Дилбар маҳҷӯб мехоҳад дили пари хӯни мо

دلبر محجوب می خواهد دل پر خون ما

Ғунча нашукуфта бошад сабзи таҳи гулгуни мо

غنچه نشکفته باشد سبز ته گلگون ما

Аз ҳиҷоби зулмати ин девонаи берун омада аст

از حجاب ظلمت این دیوانه بیرون آمده است

Дида оҳӯ нагардад раҳзани маҷнӯни мо

دیده آهو نگردد رهزن مجنون ما

Аз ғубори ақли лавҳи хотири мо сода аст

از غبار عقل لوح خاطر ما ساده است

Зулф Лайлӣ мекунад фаррошии ҳомӯни мо

زلف لیلی می کند فراشی هامون ما

Аз барӯмандӣ чу шохи гул ба рақс оварда аст

از برومندی چو شاخ گل به رقص آورده است

Чӯби хушки дорро ҷӯши нишоти хӯни мо

چوب خشک دار را جوش نشاط خون ما

Гарчи мо дар боддстӣ чун ҳубоб афсона ем

گرچه ما در باددستی چون حباب افسانه ایم

Дидаи дарё буд бар косаи воруни мо

دیده دریا بود بر کاسه وارون ما

Рози пинҳонӣ ки ҷам дар ҷом натавонист дид

راز پنهانی که جم در جام نتوانست دید

Беҳиҷоб аз хишт хам мебинад афлотӯни мо

بی حجاب از خشت خم می بیند افلاطون ما

Нуктаи дилчасби мо бо хомшии ҳам чошнӣ аст

نکته دلچسب ما با خامشی هم چاشنی است

Хомаро бешқ кунад ширинии мазмуни мо

خامه را بی شق کند شیرینی مضمون ما

Бо камоли нозукии афкори мо бемағз нест

با کمال نازکی افکار ما بی مغز نیست

Ҳар ҳубобӣ киштӣ наваҳйаст дар Ҷайҳуни мо

هر حبابی کشتی نوحی است در جیحون ما

Ҳар ки бо мо ҳамсафар шуд рӯй осоиш надид

هر که با ما همسفر شد روی آسایش ندید

Уқда манзил надорад ҷабҳаи ҳомӯни мо

عقده منزل ندارد جبهه هامون ما

Дар риёзи офариниш чун ду сарв тавъаманд

در ریاض آفرینش چون دو سرو توأمند

Ҳасани рӯзафзӯни ёру ишқи рӯзафзӯни мо

حسن روزافزون یار و عشق روزافزون ما

Ишқ то машшотаи афкори мо соиб шуда аст

عشق تا مشاطه افکار ما صائب شده است

Холи кунҷи лаб буд ҳар нуқтаи мавзуни мо

خال کنج لب بود هر نقطه موزون ما