Хандаҳо бар шамъ дорад дидаи гирёни мо

خنده ها بر شمع دارد دیده گریان ما

Мӯ намегунҷад миёни гиряу мижгони мо

مو نمی گنجد میان گریه و مژگان ما

Суҳбати мо миҳмонро сайр месозад зи ҷон

صحبت ما میهمان را سیر می سازد ز جان

Ҷузи лаб афсӯс набӯд луқмае бар хон мо

جز لب افسوس نبود لقمه ای بر خوان ما

Хӯни мо рӯй заминро шустушӯе ме диҳад

خون ما روی زمین را شستشویی می دهد

Дар танури хок чун пинҳон шавад тӯфони мо ?

در تنور خاک چون پنهان شود طوفان ما؟

Хӯни ғайрат дар дил раҳмат намеояд ба ҷӯш

خون غیرت در دل رحمت نمی آید به جوش

То нагардад лолаи зор аз доғ май домони мо

تا نگردد لاله زار از داغ می دامان ما

Дар саводи дидаи мо айб мегардад ҳунар

در سواد دیده ما عیب می گردد هنر

Санг гавҳар мешавад дар пилаи мизони мо

سنگ گوهر می شود در پله میزان ما

Бозӣ ъушрат махӯр аз хандаи мо ҳамчуи барқ

بازی عشرت مخور از خنده ما همچو برق

Гиряҳо дар парда дорад чеҳраи хандони мо

گریه ها در پرده دارد چهره خندان ما

Мо чаро сар дар сари андеша сомон кунем ?

ما چرا سر در سر اندیشه سامان کنیم؟

Он ки сар додааст , охир медиҳад сомони мо

آن که سر داده است، آخر می دهد سامان ما

Ин ҷавоби он ғазали соиб ки мулло гуфта аст

این جواب آن غزل صائب که ملا گفته است

Аз паии он офтобаст ашк чун борони мо

از پی آن آفتاب است اشک چون باران ما