Дрнмӣ ояд ба чашм аз лоғарии маҷнӯни мо

درنمی آید به چشم از لاغری مجنون ما

Маҳмили Лайлӣ буд саргашта дар ҳомӯни мо

محمل لیلی بود سرگشته در هامون ما

намешавад хўшўқт аз хилвати дили маҳзуни мо

می شود خوشوقت از خلوت دل محزون ما

Дар хами холӣ чу май меҷӯшад афлотӯни мо

در خم خالی چو می می جوشد افلاطون ما

Гарчи ҷои бода , хӯн дар ҷоми мо чун лола аст

گرچه جای باده، خون در جام ما چون لاله است

Доғ дорад олимиро косаи пари хӯни мо

داغ دارد عالمی را کاسه پر خون ما

намегузорад панҷаи шеру бол май резади уқоб

می گذارد پنجه شیر و بال می ریزد عقاب

Дар биёбоне ки ҷавлон мекунад маҷнӯни мо

در بیابانی که جولان می کند مجنون ما

Абри натавонад тиҳӣ кард аз гирифтани баҳр ро

ابر نتواند تهی کرد از گرفتن بحر را

Аз грстн кӣ шавад холии дили пари хӯни мо ?

از گرستن کی شود خالی دل پر خون ما؟

Субҳи натавонади шафақро дар таҳ доман наҳуфт

صبح نتواند شفق را در ته دامن نهفت

намекунад гул аз баёзи гардан ӯ хӯни мо

می کند گل از بیاض گردن او خون ما

Аз итобу ноз , шавқи мо ду боло ме шавад

از عتاب و ناز، شوق ما دو بالا می شود

Ҳасан меболад ба худ аз ишқи рӯзафзӯни мо

حسن می بالد به خود از عشق روزافزون ما

Хӯни мо гиротрст аз ғамзаи хунхори ту

خون ما گیراترست از غمزه خونخوار تو

Раҳм кун эй сангдил бар худ , Марв дар хӯни мо

رحم کن ای سنگدل بر خود، مرو در خون ما

намекашад аз тавқи қамарӣ , ҳалқаҳо дар гӯши сарв

می کشد از طوق قمری، حلقه ها در گوش سرو

Бас ки афтодааст раънои мисраи мавзуни мо

بس که افتاده است رعنا مصرع موزون ما

Хӯни худро мехуранд аз рашк , сабзони чаман

خون خود را می خورند از رشک، سبزان چمن

Чун ба сайр гулшан ояд сабзи таҳи гулгуни мо

چون به سیر گلشن آید سبز ته گلگون ما

Соиб омад аз дили сангин ӯ тираш ба санг

صائب آمد از دل سنگین او تیرش به سنگ

Нарм созад гарчи санги хораро афсуни мо

نرم سازد گرچه سنگ خاره را افسون ما