Дигар аз пардаи буруни нағма тнбўр омад

دیگر از پرده برون نغمه طنبور آمد

Бози нохуни зани дилҳои пар аз шӯр омад

باز ناخن زن دلهای پر از شور آمد

Аз дами сарди хазон бар гули сад барг нарафт

از دم سرد خزان بر گل صد برگ نرفت

Ончӣ бар захми ман аз марҳам кофур омад

آنچه بر زخم من از مرهم کافور آمد

Нӯши ин ншأаҳ яқин шуд ки набошад бе неш

نوش این نشأه یقین شد که نباشد بی نیش

То зи танги шукри ёри бурун мӯр омад

تا ز تنگ شکر یار برون مور آمد

Лаб бабанд аз сухани ҳақ ки азин роҳгзр

لب ببند از سخن حق که ازین راهگذر

Олимии теғ ба каф бар сар Мансур омад

عالمی تیغ به کف بر سر منصور آمد

Он ки чашмаши паии айб дгаронаст чаҳор

آن که چشمش پی عیب دگران است چهار

Чун ба айб худаш афтод назар , кӯр омад

چون به عیب خودش افتاد نظر، کور آمد

Гарав аз барқ , паии матлаби дунё май барад

گرو از برق، پی مطلب دنیا می برد

Он ки пои мураккаби чубин ба лаб гӯр омад

آن که پا مرکب چوبین به لب گور آمد

Кардам ангушти зи айби дгарон то кӯтоҳ

کردم انگشت ز عیب دگران تا کوتاه

Солими ангушти ман аз хона занбӯр омад

سالم انگشت من از خانه زنبور آمد

То ба домон қиёмат равад аз чашмаши об

تا به دامان قیامت رود از چشمش آب

Ҳаркиро дар назари он чеҳра пурнур омад

هرکه را در نظر آن چهره پرنور آمد

Нолаи булбул сўдоздаҳ шуд парда нишин

ناله بلبل سودازده شد پرده نشین

То ба сайри чамани он ғунча мастур омад

تا به سیر چمن آن غنچه مستور آمد

Соиб аз шамъ ба болу пар парвона нарафт

صائب از شمع به بال و پر پروانه نرفت

Ончӣ аз даврӣ ӯ бар ман маҳҷӯр омад

آنچه از دوری او بر من مهجور آمد