Ба лабам бе ту чунон тунд нафас ме омад

به لبم بی تو چنان تند نفس می آمد

Ки з тбхолаҳам овоз ҷарас ме омад

که ز تبخاله ام آواز جرس می آمد

Солим аз бодия эй баради марои бихбрӣ

سالم از بادیه ای برد مرا بیخبری

Ки з ҳар хор дар ӯ кор асас ме омад

که ز هر خار در او کار عسس می آمد

Нолаи мурғи гирифтор асаргар ме дошт

ناله مرغ گرفتار اثرگر می داشت

Гули нафаси сӯхта то кунҷ қафас ме омад

گل نفس سوخته تا کنج قفس می آمد

Ба шитобии дили азин водии хунхори гузашт

به شتابی دل ازین وادی خونخوار گذشت

Ки з ҳар обилааш бонг ҷарас ме омад

که ز هر آبله اش بانگ جرس می آمد

Орзӯи хор ва хасӣ нест ки охир гардад

آرزو خار و خسی نیست که آخر گردد

Варна бо шуълаи хуии ту ки бас меомад ?

ورنه با شعله خوی تو که بس می آمد؟

Ба чаҳ тақсир ба зиндон гуҳар афканданд ?

به چه تقصیر به زندان گهر افکندند؟

Он ки чун об ба кори ҳама кас ме омад

آن که چون آب به کار همه کس می آمد

Ба туҳидастии ман мавҷ куҷо механдид ?

به تهیدستی من موج کجا می خندید؟

Аз ҳубоби ман агар забт нафас ме омад

از حباب من اگر ضبط نفس می آمد

Фориғ аз пурсиши девон қиёмат ме шуд

فارغ از پرسش دیوان قیامت می شد

Агар он душмани ҷон бар сркс ме омад

اگر آن دشمن جان بر سرکس می آمد

Булҳавас бар сари кӯии ту муҷовир май буд

بوالهوس بر سر کوی تو مجاور می بود

Гар ҳақиқати зи саги ҳарза мирс ме омад

گر حقیقت ز سگ هرزه مرس می آمد

Соиби он шӯх агар дард муҳаббат ме дошт

صائب آن شوخ اگر درد محبت می داشت

Кӣ ба длҷўӣии арбоб ҳавас меомад ?

کی به دلجوئی ارباب هوس می آمد؟