Ниҳон кардааст рӯят дар ниқоби ҳашари ҷинат ро

نهان کرده است رویت در نقاب حشر جنت را

Фурӯ бардааст фикри мисраи қадати қиёмат ро

فرو برده است فکر مصرع قدت قیامت را

Наме андешад аз захми забон чун ишқ содиқ шуд

نمی اندیشد از زخم زبان چون عشق صادق شد

Ба дандон субҳ гирад теғи хуршеди қиёмат ро

به دندان صبح گیرد تیغ خورشید قیامت را

Агар ашк пушаймонӣ набандад бар камари доман

اگر اشک پشیمانی نبندد بر کمر دامن

Ки пок аз рӯй муҷрим мекунад гирди хиҷолатро ?

که پاک از روی مجرم می کند گرد خجالت را؟

зи сайлоби гаронсанги ҳаводиси ғофили афтода

ز سیلاب گرانسنگ حوادث غافل افتاده

Сабки мағзӣ ки резад дар ҷаҳони ранги иқомат ро

سبک مغزی که ریزد در جهان رنگ اقامت را

Дарахти борварро дили сабк аз санг ме гардад

درخت بارور را دل سبک از سنگ می گردد

Нагирад аз ҳавои девона чун санги маломатро ?

نگیرد از هوا دیوانه چون سنگ ملامت را؟

Ба зӯри бозуии иқболи корӣ барнаме ояд

به زور بازوی اقبال کاری برنمی آید

Нигаҳ дорад магари дасти дуои домони давлат ро

نگه دارد مگر دست دعا دامان دولت را

Каманди ваҳдати худро макун шерозаи суҳбат

کمند وحدت خود را مکن شیرازه صحبت

Мада дар гӯшаи танҳои худ роҳ , касрат ро

مده در گوشه تنهایی خود راه، کثرت را

Бурун уфтад чу тухм аз хок , гардад рӯзии мӯрон

برون افتد چو تخم از خاک، گردد روزی موران

Ниҳон кун зинҳор аз дидаи мардуми ибодат ро

نهان کن زینهار از دیده مردم عبادت را

з миннат нашканад дар нохунати не то шукри соиб

ز منت نشکند در ناخنت نی تا شکر صائب

Чу мӯрони тўтёӣ дида кун хоки қаноат ро

چو موران توتیای دیده کن خاک قناعت را