Муҳайёи шӯ дило дар ишқи анвоъи маломат ро

مهیا شو دلا در عشق انواع ملامت را

Ки санг кам намебошад тарозуии қиёмат ро

که سنگ کم نمی باشد ترازوی قیامت را

Азон пайваста дорам бар ҷигари дандони навмидӣ

ازان پیوسته دارم بر جگر دندان نومیدی

Ки кофӣ нест пушти дасти ман захми надомат ро

که کافی نیست پشت دست من زخم ندامت را

Чу хуршедаст пайдои рози ишқ аз синаи ошиқ

چو خورشیدست پیدا راز عشق از سینه عاشق

Набошад номаи печида , саҳрои қиёмат ро

نباشد نامه پیچیده، صحرای قیامت را

Дар он гулшан ки умри боғбон аз гул буд камтар

در آن گلشن که عمر باغبان از گل بود کمتر

Зиҳии ғофил ки резад бар замини ранги иқомат ро

زهی غافل که ریزد بر زمین رنگ اقامت را

Нишони ишқро бигзор чун оташ ба ҳоли худ

نشان عشق را بگذار چون آتش به حال خود

Ки расвоӣ шавад аз пӯшиши афзӯни ин аломат ро

که رسوایی شود از پوشش افزون این علامت را

Камон мекард тавқи қамарёнро қад чун тираш

کمان می کرد طوق قمریان را قد چون تیرش

Агар медид сарви бӯстони он сарви қомат ро

اگر می دید سرو بوستان آن سرو قامت را

Ба нахли борвари санг аз дару девор май борад

به نخل بارور سنگ از در و دیوار می بارد

Агар аҳли дилӣ , омодаи шӯи соиби маломат ро

اگر اهل دلی، آماده شو صائب ملامت را