То ҳаёи серумаи каши наргиси ҷодӯии ту буд

تا حیا سرمه کش نرگس جادوی تو بود

Шабнами хулди назари бози гул рӯй ту буд

شبنم خلد نظر باز گل روی تو بود

Шуълаи шӯхи малоҳати з рахт ме тобед

شعله شوخ ملاحت ز رخت می تابید

Оби ҳайвони сабоҳати ҳама дар ҷӯии ту буд

آب حیوان صباحت همه در جوی تو بود

Чашм бар серума намекард сияҳ , мижгонат

چشم بر سرمه نمی کرد سیه، مژگانت

Васма аз тоқи дили афтодаи абрӯии ту буд

وسمه از طاق دل افتاده ابروی تو بود

Сарви барҷастаи бустони ръўнт будӣ

سرو برجسته بستان رعونت بودی

Шохи гули дасти нишони қади дилҷӯии ту буд

شاخ گل دست نشان قد دلجوی تو بود

Барқ бо онҳамаи шухӣ ки ҷаҳон май сӯзад

برق با آنهمه شوخی که جهان می سوزد

Шарари мурдаи оташкадаи хуии ту буд

شرر مرده آتشکده خوی تو بود

Лаб наҳодӣ ба лаби соғар ва рафтӣ аз даст

لب نهادی به لب ساغر و رفتی از دست

Ҳайф азон ҳайкали шармӣ ки ба бозуии ту буд

حیف ازان هیکل شرمی که به بازوی تو بود