Маро агар чаҳ кам аз хок роҳ ме гиранд

مرا اگر چه کم از خاک راه می گیرند

зи ман фурӯғи гуҳари меҳр вмоаҳ ме гиранд

ز من فروغ گهر مهر وماه می گیرند

Бҳўш бош ки девонагони водии ишқ

بهوش باش که دیوانگان وادی عشق

Ғизолро ба каманд нигоҳ ме гиранд

غزال را به کمند نگاه می گیرند

Мабош тунд ки натавон з офтоб гирифт

مباش تند که نتوان ز آفتاب گرفت

Тмнъӣ ки зи рухсор моҳ ме гиранд

تمنعی که ز رخسار ماه می گیرند

Мадори дасти зи домони шаб ки ғунчаи дилон

مدار دست ز دامان شب که غنچه دلان

Гушоиш аз нафас субҳгоҳ ме гиранд

گشایش از نفس صبحگاه می گیرند

Макун зи покии доман ба бигноҳони фахр

مکن ز پاکی دامن به بیگناهان فخر

Ки ки дар диёри карам бигноаҳ ме гиранд

که که در دیار کرم بیگناه می گیرند

Ба мушти хори заъифон ба чашм кам мангар

به مشت خار ضعیفان به چشم کم منگر

Ки сайли ҳодисаро пеш роҳ ме гиранд

که سیل حادثه را پیش راه می گیرند

Чигуна мункири исёни шӯй ки аҳли ҳисоб

چگونه منکر عصیان شوی که اهل حساب

зи дасту пои ту аввал гувоҳ ме гиранд

ز دست و پای تو اول گواه می گیرند

Фиғони зи пилаи инсофи ин гронҷонон

فغان ز پله انصاف این گرانجانان

Ки кӯҳи дарди марои барг коҳ ме гиранд

که کوه درد مرا برگ کاه می گیرند

зи тоби оташ рӯй ту офияти талабон

ز تاب آتش روی تو عافیت طلبان

Ба офтоби қиёмат паноҳ ме гиранд

به آفتاب قیامت پناه می گیرند

Агар чаҳ грмрўони ҳамчуи барқ дар гузаранд

اگر چه گرمروان همچو برق در گذرند

зи нақши пои чароғӣ ба роҳ ме гиранд

ز نقش پای چراغی به راه می گیرند

Ситамгарон ки ба мазлӯм мешаванд тараф

ستمگران که به مظلوم می شوند طرف

зи ғифлати оина дар пеш оҳ ме гиранд

ز غفلت آینه در پیش آه می گیرند

Ба қадари ончии шӯии пасти срблндшўӣ

به قدر آنچه شوی پست سربلندشوی

Айёри ҷоҳи азизони з чоҳ ме гиранд

عیار جاه عزیزان ز چاه می گیرند

Шикастани дили моро парии рухони соиб

شکستن دل ما را پری رخان صائب

Кам аз шикастани тараф кулоҳ ме гиранд

کم از شکستن طرف کلاه می گیرند