Доғ аз ҳарорат ҷигарам дод ме занад

داغ از حرارت جگرم داد می‌زند

Оташ ба сӯзи синаи ман бод ме занад

آتش به سوز سینه من باد می‌زند

Ҳар лолае ки аз ҷигари санг май дамад

هر لاله‌ای که از جگر سنگ می‌دمد

Доман ба оташи дил Фарҳод ме занад

دامن به آتش دل فرهاد می‌زند

Аз дил намерасад нафаси ошиқон ба лаб

از دل نمی‌رسد نفس عاشقان به لب

Булбули з биғмӣаст ки фарёд ме занад

بلبل ز بیغمی است که فریاد می‌زند

Дар хонимони харобии худ саъй ме кунад

در خانمان خرابی خود سعی می‌کند

Чун ғунча ҳар ки дами зи дил шод ме занад

چون غنچه هر که دم ز دل شاد می‌زند

Ойӣнаи хонаи дили ман аз хаёл ӯ

آیینه خانه دل من از خیال او

Чун кӯҳи қофи мавҷ призод ме занад

چون کوه قاف موج پریزاد می‌زند

Аз трктози ишқ касе ҷон наме барад

از ترکتاز عشق کسی جان نمی‌برد

Ин сайл бар хароба ва ободмӣ занад

این سیل بر خرابه و آبادمی‌زند

Соиб ба пой хеш занад теша бе хабар

صائب به پای خویش زند تیشه بی‌خبر

Он беадаб ки ханда ба устод ме занад

آن بی‌ادب که خنده به استاد می‌زند