зи дил бурун наравад чашми ошнои рӯйиш

ز دل برون نرود چشم آشنا رویش

Сиррӣ ба домани маҷнӯни ниҳодаи оҳӯяш

سری به دامن مجنون نهاده آهویش

Фиканд аз сари гарданкашони олами хок

فکند از سر گردنکشان عالم خاک

Кулоҳи ақл , тамошои тоқи абрӯяш

کلاه عقل، تماشای طاق ابرویش

зи хоби ҳайрат , ойӣна раканд бедор

ز خواب حیرت، آیینه راکند بیدار

Агар чунин шавад азмӣ арақ фишон рӯйиш

اگر چنین شود ازمی عرق فشان رویش

зи ҳоли дил хабарам нест , ӣнқадар донам

ز حال دل خبرم نیست، اینقدر دانم

Ки дасти шонаи нигорин баромади азмўиш

که دست شانه نگارین برآمد ازمویش

зи хоби марг чу гули тоза рӯй бархезанд

ز خواب مرگ چو گل تازه روی برخیزند

Агар ба хоки шаҳидон гузар кунад бӯяш

اگر به خاک شهیدان گذر کند بویش

Ки дидаи нофаи зи оҳӯи давандаи трбошд ?

که دیده نافه ز آهو دونده ترباشد؟

Ки дидаи зулф ки бошад расотар аз бӯяш ?

که دیده زلف که باشد رساتر از بویش ؟

Ки об медиҳад аз рӯй оташинаши чашм ?

که آب می دهد از روی آتشینش چشم ؟

Агар арақ накунад пардаи дории рӯйиш

اگر عرق نکند پرده داری رویش

зи бор дил кунад озоди сарви росоӣб

ز بار دل کند آزاد سرو راصائب

Дар он чаман ки кунад ҷилваи қади дилҷӯяш

در آن چمن که کند جلوه قد دلجویش